John, chapter 5. Μετά τάττα ενχαιρωτή τον Ιουδαίον, καὶ ἀνέβη Ιησοῦς ἐς Ιεροσαλίμα. ἔστιν δὲ ἦν τῶς Ιεροσαλίμῳς ἐπὶ τῇ προβάτῃ καὶ καλῶν βέθρῳ ἐπὶ λεγαμίνῃ ἵβραιστὴν βέθαθα. Πέντες τὰ ὄς ἔκουσα. Εἰν τάττας κατέκητα πλαίθας τῶν ἀσθενούντων, Τουφλῶν, Κωλῶν, Ξεῖρῶν. ἐν τῇ τῆς ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ἀκτῷ ἔτε ἐκόν ἐν τῇ Ἀσθενέα ἀτοῦ. Τ' οὐ τὸν Ἰδῶν ὁ Ἰησοῦς, κατὰ Καῖμενον, καὶ γνῦσ᾽ ἀτὰ ἠπὸ Λοῦν ἐδὲ κρῶναν ἔκαι, λέγαι αὐτῷ, θέλης οὐ γιῆς γενέσθαι, ἀπεκρίθαι αὐτῷ, ὁ ἄσθεν ὄν. Κοῦριε, ἄνθρωπὸν οὐκ ἔκω, ἵνα ἄταν τὰ ρακθῇ τὰ οὐδὸρ, βάλλαι με ἐστὴν Καλῶν Βαῖθρον. Εἶν' � ἐγέρε, ἄραν τὰν κράβα τὰν σου, καὶ πέρα πάτε, καὶ οἱ θεὸς ἐγένετα οὐ γιὰς ἁ ἄνθρωπος, καὶ ἔραν τὰν κράβα τὰν αὐτοῦ, καὶ πέρα πάτε, ἦν δὲ σάββα τὰν ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρα, ἔλλη γὰρ οὐν ὁ Ἰουδαίοι τὸ τεθραπιουμένο, Σαββατάν έστην, καὶ οὐκ ἐξίστην σοι ἄραι τὰν Κράβατάν. Ὀστὲ ἀπὸ κρίθῃ ἀυτῷς, ὅπω γεῖσας μὲ οὐ γεῖ, ἐκένας μοι ἔπειν, ἄραν τὰν Κράβατάν σου, καὶ Περαπάτη. Ἐρώτησαν αὐτὸν, τῆς ἔστην ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἔπων σοι ἄραν καὶ Περαπάτη. Χάδε εἰ ἀθῆς οὐκ ἔδη τῆς ἔστιν, ὅγαρ Ιησοῦς ἐξήνουσιν, ἄκλου ἄντας ἐν τῷ τάπῳ. Μὴ τὰ τάττα ἱρρίσκεα τὰν ἁ Ιησοῦς, ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ ἐπὶν ἐλτῷ. Εἰδὲ, οὐ γὰρ ἔσκεγον αὐτὰς, μὴ κἔται ἁμαρτάναι, ἵνα μὴ καῖρον σὸ ἐτὴ γίνεται. ἀπέλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐπὶν τοῖς Ἰουδαίοις, ὅτι Ἰησοῦς ἔσθεν ὁ ποῖες ἀσαυτὰν ὁ γῆαι. Καὶ διὰ τοῦτο ἐδίωκαν ὁ Ἰουδαίοι τὰν Ἰησοῦν, ὅτι τάουτα ἐποῖε εἰν Σαββάτω. ἄντε ἀπὸ κρίνα τὰ ἄλτοις, ὁ πατέρ μου, ἔως ἄρτη ἤργατζε τάι, καγώ ἤργατζο μάι. Διὰ οὗτὰ οὗν μάλλον ἐτζέτουνεὼ τὰν ὁ Ἰουδαίῳ ἀπὸ κτήναι, ἄντε οὐ μάνον ἔλλειον τὰ σάμπατάν, ἀλλὰ καὶ πατέρα ἴδιον ἔλληγεν τὰν θεὸν, εἰσὶν ἔωταν πορεῶν τὸ θεὸ. ἀπὸ κρίνα τὰ οὐν ἁ Ἰησοῦς καὶ ἐλεγεν ἀυτῷς. Ἀμὴν, Ἀμὴν, λέγω ὑμῖν, οὐ δοῦνα τὰ ἅχου Ἰαῖς, ποὺ γὰρ ἔν ἀφεαλτοῦ οὐδὲν, ἐὰν μὴ τὴν βλέπῃ τὰν Πατέρα ποιοῦντα. ὅγαρ ἄν ἐκεῖνας ποιεῖ, τὰ τὰ καὶ ἅχου Ἰαῖς, ἀμῶνος ποιεῖ. ὅγαρ Πατέρα φιλέῃ τὰν ὁ καὶ πάντα δέκνουσεν αὐτὸ, ὁ ἀυτὰς ποιῆ, καὶ μέτζεν αὐτοῦτον δέξαι αὐτὸ ἤργα, ἵνα ὑμεῖς τὰ μάτσεται. ὦσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἐγέρετοὺς νεκρούς καὶ ζωὰ ποιῆ, οὗτος καὶ ὁ οἱὰς, οὗς θέλη ζωὰ ποιῆ. Οὐδὲ γὰρ ὁ πατὴρ κρίνε οὐδένα, ἀλλὰ τὴν κρύσιν πόσαν δέδωκεν τὸ οἱὸ ὑν ἐπάντες τιμῶσιν τὸν ὁγιὰν, καθὼς τιμῶσιν τὸν πατέρα. Ὁ μὴ τιμῶν τὸν ὁγιὰν, οὐ τιμά τὸν πατέρα τὸν πέμψαντα ἀυτὸν. Ἀμὴν, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὅ, τὰν λαγὰν μου ἀκούων καὶ πιστοῦον τὸ πέμψαντι μὴ, ἐκεῖ ζωὴν ἀιώνιαν, καὶ ἐς κρίσιν οὐκ ἔρκεται, ἀλλὰ μετὰ μὲβε Ἀμὴν, Ἀμὴν, λέγω ὑμῖν, ἄτε ἤρκα τὰ ἔχωρα, καὶ νοῦν ἔστιν, ἄτε ὅι νεκρόι ἀκούσουσιν τῆς φωνῆς τοῦ χοιοῦ τοῦ θεοῦ, καὶ ὅι ἀκούσαντες ζήσουσιν. ὠσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔκει ζωὴν ἐν ἱαυτῷ, οὗτος καὶ τὸ χοιό, ἐρὸ καὶν ζωὴν ἐκέιν ἐν ἱαυτῷ, καὶ ἐξουσίων ἐρὸ καὶν � Με θα μάθετε τούτα, χα τη γερκετά η χώρα, ειν' χε πάντες χω ειν' τοις νεμέοις, ακούσουσιν τες φωνές αυτού, κα' επ' οριουσανται, χω ειν' τα αγαθά ποιησαντες εις ανάστασιν ζυβείς. Οὐ τὰ φαῦλα πρᾶξεν τῆς ἐς ἀνάστασεν κρυσίως. Οὐ δοῦνα μὲ ἐγὼ ποιέν ἀπὶ μᾶτοῦ οὐδέν, καθὼς ἀκοῦω κρίνω, καὶ κρίσις ἐμέ δικαῖα ἐστίν, ὅτι οὐ ζητῷ τὰ θέλημα τὰ ἡμᾶν ἀλλὰ τὰ θέλημα τοῦ πέμψαντας μᾶ. ἐὰν ἐγὼ μαρτυρώ ποιρὶ μᾶτοῦ, ἡ μαρτυρία μου οὐκ ἔστιν ἀληθῆς, ὅλας ἔστιν ἁμαρτυρῶν περὶ ὁμοῦ, καὶ ὅδε ἄτε ἀληθῆς ἔστιν ἡ μαρτυρία ἐν μαρτυρῆ περὶ ὁμοῦ. Ἰουμεῖς ἀπεστάκατε πρὸς Ιωάννην, καὶ μὴ μαρτυρήκαντε ἀληθῆα. ἐγὼ δὲ οὐ πορὰ ἀνθρώπου τὴν μαρτυρίαν λαμβάνω, ὅλα τάουτα λέγω, ἵνα Ἰουμεῖς σοθέται, ἐκεῖνας ἦν ἁλούκνας ἁκαίαμενας καὶ φαίνων, Ἰουμεῖς δὲ ἐθυλαῖσθαι τὴν ἀγκαλιαθέναι πρὸς ὁραν ἦν τὴν φωτὴ ἀτοῦ, ἐγὼ δὲ ἔκω τὴν μαρτυρίαν μέτσω τοῦ Ιωάννου, τά γαρ έργα χα δέρωκεν μοι χα πατέρ, είνα τελεώσω αλτά, αλτά τά έργα, χα ποριώ, μαρτυρή πυρή ημού, χα τε χα πατέρ με απεστακεν. καὶ ὁ πέμψας μὲ πατὴρ ἐκένας μὴ μαρτύρηκεν περὶ ἐμοῦ, οὐ τὴ φωνὴν ἀλλ' τοῦ Πόπα τε ἀκεκάεται, οὐ τὴ ἔδας ἀλλ' τοῦ Ἐωράκαται, καὶ τὰν λαγὰν ἀλλ' τοῦ οὐκ ἔκεται εἰν ὑμεῖν μείνοντα, ὅτι ὁ ἀπεσταλὴν ἐκένας τοῦτο ὑμεῖς οὐ πιστεῦεται. Ἐρώνατε τὰς γραφὰς, ὅτι ὑμεῖς τ' ἀκέται ε� καὶ ἐκεῖνα ἐσὶν ἁμαρτυρούσαι περὶ ἐμοῦ, καὶ οὐ θέλεται ἐλθέν πρὸς μέ, ἵνα ζωὴν ἔκεται. Δόξαν παρὰ ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω, ἀλλὰ ἐγνωκά γιουμὸς, ὅτι τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔκεται ἵν ἱαυτῷς. Ἐγὼ ἐλέλλουθα ἐν τῷ ἀνάμετῃ τοῦ Πατρὸς μου, καὶ οὐ λαμβάνεται με, ἐὰν ἄλλος ἔλθαι ἐν τῷ ἀνάμετῃ τῷ ἐδίῳ ἐκέναν λέμψεσθαι, πῶς δοῦνας θεὶ ὑμῖς πιστοῦσαι, δόξαν παρά ἀλλήλων λαμβάνοντες, καὶ τὴν δόξαν τὴν παρά τοῦ μάνου θεοῦ οὐ ζητεῖται. Μέτα και τεχάτε εγώ καθεγαρήσω χιουμών προς τάν πατέρα, έστιν χα καθεγαρών χιουμών μου ουσές, εις χαν χιουμές εοπίκα τε, εγαρ επιστούεται μου ουσέ, επιστούεται αν εμμοι. Περ ειγαρ εμμου εκείνας εγραψεν, ειδε τοις εκείνοι γραμμασεν ου πιστούεται, πως τοις εμμοις ρεμασεν πιστούσεται.