Onze hulp is in de naam van de Heere die hemel en aarde geschapen heeft, die trouwen houdt in de eeuwigheid en die niet klantvaren enig werk dat zijn hand begon. Amen. Genade zijn u en vrede van hem die is en die was en die komen zal, en van de zeven geesten die voor zijn troon zijn, en van Jezus Christus, die de getrouwe getuige is, de eerstgeborene uit de doden, en de overste der koningen der aarde. Amen. Kom laten we met elkaar gaan zingen uit Psalm 100 vers 1 en 3. Psalm 100 vers 1. Aarde juicht alom. Den Heer dient God met blijdschap. Geeft hem eer. Komt naar het voor zijn aangezicht. Zingt hem een vrolijk lofgedicht. En ook het derde. Gaat tot zijn poorten in met lof. Met lofzang in zijn heilighoofd. Looft hem al daar met hart en stem. Prijst zijn naam. Verheerlijkt hem. 100 vers 1 en 3. Schriftgelezen is vanavond uit het Evangelie naar Marcus, daarvan het vijfde hoofdstuk. Marcus 5, vers 1 tot en met 20. Marcus 5, vers 1 tot en met 20. Vooraf doen wij beleidenis van het geloof met de twaalf artikelen. Ik geloof in God de Vader, de Allemachtige Schepper des hemels en der aarde. en in Jezus Christus zijn enige geboren Zoon, onze Heer, die ontvangen is van een Heilige Geest, geboren uit de Maag-Marie, die gelegen heeft onder Pontius Pilatus, is gekruisigd, gestorven en begraven, nedergedaald ter helen, ten derde dagen wederom opgestaan van de doden, Opgevaren ten hemel, zittende de rechterhand God te z'n machtige vaders, van waar hij komen zal ontoordelen de levenden en de doden, die geloven in den Heiligen Geest. Ik geloof één heilige algemene christelijke kerk, de gemeenschap der heiligen, vergeving der zonden, wederopstanding des vleesjes en een eeuwig leven. Amen. En ze kwamen over op de andere zijde, de zee in het land van de Gaderenen. En als hij uit het schip gegaan was, daar stond, ontmoeten hem, uit de graven, een mens met een onrijne vuist. terwijl hij zijn woning in de graven had en niemand kon hem binden, ook zelfs niet met ketenen. Want hij was meinig maar met boeien en ketenen gebonden geweest. en de keuken waren hem in stukken getrokken en de boeien verbreidseld. Niemand was machtig om hem te minnen, te temmen. En hij was altijd, nacht en dag, op de bergen, in de graven, roepende en slaande zichzelf met stenen. Als nu Jezus van verre zag, liep hij toe, en aanbidden. En met een grote stem roepen zei hij, wat heb ik met u te doen? Jezus, gij zo de gods tezelf roost. Ik bezweer u, o God, dat gij mij niet pijn hecht. Want hij zei tot hem, gij onreine geest, ga uit van de mens. En hij vroeg hem, Welke is uw naam? En hij antwoordde zeggende, Mijn naam is Legio, want wij zijn velen. En hij baad hem zeer, dat hij buiten het land niet wegzond. En al daar aan de bergen was een grote kutte zwijnen waaide, en alle duivelen baadden hem zeggende, Zend ons in de zwijnen, opdat wij dezelfde mogen varen. En Jezus liet de tenten stond toe, en de onreinde geest uitgevaren zijn de voerende zwijnen, en de kutten verstorten van de stuilte. Af in de zee, en er waren er nu ongeveer twee duizend, en ze versmoorden in de zee, en in de zwijnenwaarden zijn gevlucht, en boodschatten zulkes in de stad en op het land, en ze hingen uit om te zien wat het was dat er geschiet was. Laten we even kijken hoe het is. En ze kwamen tot Jezus en zagen de bezetenen, zittende en gekleed, en wel bij zijn verstand, namelijk, die dit lege jongen gehad had. En ze werden bevreesd. En die het gezien hadden, vertelden hun wat de bezetende geschiet was, en ook van de zwijnen. En zij begonnen hem te bidden, en dat hij van uw laanpallen wegging. En als hij in het schip ging, had hem de vreugde die bezeten was geweest, dat hij met hem mocht zijn. Doch Jezus liet het dan niet doen, maar zei tot hem, Ga heen naar uw huis tot de eeuwen. en boodschappen wat grote dingen U den Heere gedaan heeft en hoe Hij zich Uwe ontfermd heeft. En Hij ging heen en begon te verkondigen in het land van de kapels wat grote dingen Jezem gedaan had en zij verwonderden zich alle. Zoveel. Zoeken we samen het aanzicht van de Heere gemeenschappelijk gebed. Ere gij grote ontvermer, mocht wij aan de avond van deze dag nabren voor uw heilige majesteit, om uw zegen te vragen, zo onverdiend, maar zo ook zo onmisbaar, want ook vanavond zijn wij geroepen tot een geestelijke dienst, En we zijn zo vleeslijk, een heilige dienst, een reine dienst. We zijn zo onheilig en zo onrein. En daarom is het altijd van ons uit weer een onmogelijkheid. Vandaar, heren, moeten wij besef van hebben en geef ons dat als wij tot u naderen, opdat wij met ware afhankelijkheid Onze verlegenheid mogen neerwerpen voor uw aangezicht, of Gij, Heere, met uw geest zou willen afdalen onder dit dak, spreek slechts één woord, en onze ziel zou genezen worden. Ja, Heere, help Gij dan, en ieder van ons. dat Gij helpen in spreken en in luisteren beide, dat Gij gedenken aan degene die wellicht meeluisteren of naluisteren, dat Gij hen uw zegen niet onthouden, en dat Gij zo heren maken, dat we ons mogen verwonderen over uw grote daden. Ja, mogen we dat vanavond zien in uw Woord. Geef ons in een omvankelijk hart waar het van nature gesloten is. Al kunnen wij ons inbeelden dat we misschien wel een geopend hart hebben. O Heer, gedenk ons, en maak ons eerlijk voor uw heilig aangezicht, zodat ook onze eigen ziel eerlijk gaat behandelen. Dan weet Gij hoe het voor ieder van ons is als we hier zitten. Gij weet het ook als er misschien zorgen werden meegenomen naar uw huis, verdriet, of misschien wel rouw, ga weer alle dingen, heren. Schenk gij uw vertrosting, naar het elk van node heeft. Wil ons alle gevangen nemen, om de gehoorzaamheid van uw woord, en ons tot bekering leiden. En als wij genade mogen kennen, heren, geef dat we dan ook, heren, ons moeten verwonderen. Ja, Heer, we bidden voor de kerk, uw kerk, wereldwijd. Uw verdrukte kerk, die wordt opgejaagd vanwege uw naam. Gedenk uw volk Israël. waar ook zoveel pijlen naartoe gericht zijn. Dat gij de schellen van de ogen afnemen, waar dat niet is gebeurd. En waar dat wel is gebeurd, heren, dat gij daar getrouwheid geven, want ook van Joodse christenen, blijkt dat zij het moeilijk hebben, wees ook hen goed en nabij. Gedenk, heren, onze kerken, die we aanduiden met reformatorisch en gereformeerd gezint. Waar we zoveel afgeweken zijn van uw woorden van uw wet, wilt u ons terugbrengen, en nog een opwekking uitwerken in onze kerken, dat uw naam verheerlijk mogen worden. O Gere, gedenk zo, gedenk al uw knechten, mogen we dat van u vragen, als we dan vanavond bij elkaar zijn, of gij zelf uw woord wilt openen, Wij vragen dat, heren, niet omdat wij iets verdienen, maar enkel uit genade om Jezus' wil. Amen. tekst voor de prediking, het geheel eigenlijk, dat Heer Jezus van een bezetene een saaier maakt. Van een bezetene een saaier maakt. We willen eerst met elkaar gaan zingen, Psalm 119, vers 52. Hoe zoet zijn mij uw redenen geweest, geen honing kon gehemelte beter smaken. En 53, uw woord is mij een lam voor mijn voet, mijn patten licht om het donker op te klaren ook." Het 84e vers. Mijn ziel bewaart uw trouw getuigenis, dat heb ik lief, ook doe ik u bevelen. Uw woord kan mij opschonen. Ik alles mis door zijn smaak en hart en zinnen strelen. Psalm 119, vers 52, 53 en 84. de de de de MUZIEK. Oh... MUZIEK. MUZIEK. Gemeten is op dezelfde dag dat de Heer Jezus Die gelijkenis heeft verteld van de zaaier die uitging om te zaaien. U leest dat aan het begin van hoofdstuk 4. Zie, een zaaier ging uit om te zaaien. Op diezelfde dag heeft er Jesuus gesproken over die verschillende bodems of gronden waarop het zaad valt. U weet het al. Hij heeft erover gesproken dat het zaad van het woord, als dat gestrooid wordt, dat het kan vallen naast de weg waar de vogels het oppikken. Waar het woord in het hart nauwelijks enige beweging schijnt te veroorzaken. En dan heeft hij het gesproken ook over dat zaad dat valt in steenachtige plaatsen maar het niet veel aarde had. Het worden er wel snel en het schoot wel op, maar als de zon komt, dan versgroeit het. Dat is dat tijdgeloof waarbij als er verdruk in komt, dat tijdgeloof spoedig versgroeit tot niets wordt. En dan spreekt hij ook over dat zaad dat valt tussen de doornen en de distelen. Dat is dat Zaad dat valt tussen die strengels in het hart, dat vol zit met allerlei zorgen en bezigheden. Dat is de tijdgeloof van het uitstellen, later, later zal ik mij bekeren. En zo spreekt de Heer Jezus over ongeschikte grond. Maar daar moet het zaad ook vallen. Zo leert Hij in deze gelijkenis. En dan spreekt Hij ook over die aarde waar het zaad invalt en ook vruchten voortbrengt. In vers 8. Goede aarde wordt het genoemd. Het gaf vrucht. die opging en wies en het ene droeg dertig en het andere zestig en het andere honderd fout. Wat zegt de Heer Jezus daarmee? Ja, er is ongeschikte grond en er is goede aarde. Nee, in de eerste plaats is er alleen maar ongeschikte ondergrond. Dat is onze aller natuur. Als het zaad van het woord gestrooid wordt op de bodem van ons hart, komt het nooit tot vrucht. En als de Heer Jezus dan spreekt over die goede aarde, dan spreekt Hij niet over de mens, maar dan spreekt Hij over zijn eigen werk. dat hij zelf zorg draagt voor vrucht op zijn eigen arbeid. Dat kan ook niet anders. Waar Christus zaait, daar is altijd vrucht. En ik geloof dat als hij hier spreekt over de zaaier, ziet een zaaier geen uit om te zaaien, dat hij allereerst over zichzelf spreekt en daarna ook en daarin ook over alle zaaiers die uit mogen gaan om het woord te zaaien. We moeten beginnen. om eerlijk in te zien dat wij van nature ongeschikt zijn. Onontvankelijk het woord niet aannemen, niet in zijn oordeel, in het oordeel en ook niet als het gaat over de vrijspraak. Ja, die willen we graag hebben, maar zonder het oordeel. Niet ontvankelijk voor het woord van God van nature. Maar als de Heer Jezus daarvan spreekt, dan zit Hij op een schip. En waarom zeg ik dat, dat zult u straks begrijpen. Als de mensen zo voor de Heer Jezus staan om naar Hem te luisteren, dan is daar achter dat schip water. En als een hoorder wat verder kijkt over dat water heen, tien kilometer ver, dan ziet die hoorde daar het land van de Garderenen. De Capulis. Maar dat is eigenlijk het meest heiligste stukje land dat er te vinden is. En we kunnen ons ook wel voorstellen dat daar frome aanhangers zijn van fariseeën, die zeggen nou kijk, hier in Capernaum, daar kan de Heer Jezus wel geschikt de grond vinden om het woord te zwaaien. We hebben synagogen, we hebben rabbies, en vele aanhangers van de fariseeën hebben schrift geleerde. Hier kan de heer Jezus gerust arbeiden, maar daar aan de overkant van het water, in Decapolis, daar is het niet zo geschikt. Dat is bijna heilendom. En misschien weet u ook van die plaatsen hier in de omgeving, dat u denkt, ach, nou hier is het nog kerkelijk, maar daar in die stad, daar moet je maar niet heen toe gaan. Maar uw hart, hoe zit het daarmee dan? Dacht u dat dat dan wel ontvankelijk was? Dat dat goede aarde is? Negemetersiende op onszelf en op de mensen harten, op de mensen aan wie het woord mag worden verkondigd, is de prediking een onbegonnen werk. Maar daar hoeven we niet op te zien. Want Christus heeft gezegd, ziet een zaaier geen uit om te zaaien? Het is zijn eigen werk. Hij gaat daarin voorop. En dan moet u eens opletten wat er gebeurt. Hij heeft dat gezegd in vers 3, zie een saaier ging uit om te saaien en dan lezen we in vers 35 van hoofdstuk 4, en op die dag als het nu avond geworden was, zeide hij tot hen, laat ons overvaren aan de andere zijde. Gaat hij naar Decapolis, naar het land van de Garderenen. Waarom? Ja, daar vindt de heer Jezus geschikte grond, goede aarde. Bij de graven, waar een bezekende woont, en volgens de evangelie naar Matthäus waren er zelfs twee, maar Marcus ligt er één uit. Daar gaat de heer Jezus naartoe, naar die akelige plaats in de bergen. ziet hij eruit, vreselijk. Bijna geen kleren meer aan zijn lijf, schrammende blauwe plekken van iemand die zichzelf pijnigt. Zijn gezicht ziet er niet uit, angstaanjagende ogen in zijn hoofd. De man is bezeker geworden. Ooit heeft hij in de stad gewoond, zo blijkt uit de andere evangelie, maar dat kon hij niet uithouden. En nu woont hij in de graven. Een man die ook nog eens zeer wreep is, zegt de Bijbel. Kom niet in de beurt, want hij zou je wat doen. Ach, hoe is hij zo geworden? Dat staat er niet op. Ongetwijfeld zullen er plaatsen zijn geweest waar deze man zich ingelaten heeft met de boze. Zoals er zoveel van die plaatsen zijn te vinden. Waar de duivel zijn gebied heeft. Ook heel gemakkelijk bereikbaar tegenwoordig, want we hebben maar één muisklik nodig en we begeven ons al op dat terrein. Nou deze man heeft Blijkbaar geen enkele bescherming gehad en genoten en de omgeving heeft het zien gebeuren. Deze man is bezeten geworden, omdat hij is geweest op terreinen waar zijn ziel vergiftigd werd en waar de demonen huis gehouden hebben en in zijn gaan wonen. Decapolis. Het is net alsof deze man eruit gelicht wordt om te laten zien wat nou Decapolis is. Daar hebben ze een voorzichtig verdrag met de hel gesloten, zoals een van de profeten gezegd heeft. Want Decapolis, dat betekent tien steden, en die tien steden hebben een bond met elkaar. Een verbond. Tegen God en zijn dienst. Ze wilden niet bij Israël horen. De heidense cultuur was er duidelijk op te merken, die was ook dominant. Overal tempels van de afgehokten konden er worden gevonden. Je kon het ook zien aan de kleding. En zoals we kunnen lezen in de schrift zijn er ook varkenshoeders in het beloofde land. In het land waar de heren verboden heeft om daar varkens te houden, tenminste, voor voedsel. O, dit gebied dat ook oorspronkelijk bij Israël heeft behoord, is een verbond geworden, een tienstedenbond geworden tegen God en zijn dienst. En nu zien we die man in de graven. Nou, dat wordt er nu van. Wie God verlaat is op smarte vrezen. Dat wordt ervan. Dat is ook wat we langer en meer zien. In Nederland, en wellicht ziet u dat hier ook zo. Maar wat gaat Herjezus nou doen? Ziet een zaaier ging uit om te zaaien. Om daar van een bezetenen een zaaier te maken. Hij is hem eens koning. En hij gaat zijn almacht tonen, daar in dat gebied. En dat blijkt meteen. Want we kunnen uit vers 8 opmaken van onze schriftlezing, dat meteen toen de heer Jezus daaraan wal gekomen is, dat hij als het ware gezegd heeft, ga jij onreine geest, ga uit van de mens. Hij staat op band. Er komt die man die bezeten is, die komt naar Jezus toe, want Jezus had gezegd, ga je onreine geest, ga uit van de mens, daar direct waar hij zijn voeten neerzet. Als die machtige koning van de kerk, dan moeten alle machten gaan wijken. En dan gaan die boze geesten, die demonen, die gaan daar bidden. Die gaan bidden Als het ware tot Jezus. Wat heb ik met U te doen? Jezus, Gijs-Zoon, Gods des Allerhoogsten, ik besweer U bij, God, dat Gij mij niet pijnigt. En dan blijkt van wie die stem eigenlijk is. Welk is uw naam? En in antwoorden zeggen ze mijn naam is Legio. Want we zijn met velen. Het is een legioen. En dat is een getal van zesduizend man. Of we het ook zo moeten verstaan, weet ik niet. Maar er zijn vele demonen die in deze man huisen. en die willen geen gebied prijs geven, geen hartprijs geven, en ook het tien steden gebied willen ze niet prijs geven. Ze menen dat het hun terrein is. Ze zoeken nog invloed uit te oefenen. Want dan vragen ze, ze voelen het wel aan wat er gaat gebeuren, of zij in die zwijnen mogen varen. En dat gebeurt. Zend ons in die zwijnen, opdat wij in dezelfde mogen varen. En dan gebeurt het ook. Misschien vindt u het wel vreemd, hoe zit dat dan? Waarom laat Jezus dat doen? Ach, Hij houdt in alles, daarin ook de leiding. Als daar die demonen, de duivelen in die kudde zwijnen varen en ze versmoren in de zee. Ik geloof dat Heer Jezus dat toelaat. Om daarin ook het oordeel uit te spreken dat over het Tien Stedengebied ligt. De zonde aanwijzer. Maar wat doet Hij? Waarom is Hij hier gekomen? Ach, Hij was gericht op die ene man, allereerst, die in de graven woonde, die er nu het allererst aan toe heeft. Daar is Hij nou op gericht, waar niks mee te beginnen valt. Daartoe is Hij gezonden van de Vader, van een die in alles aan de dood onderworpen is. Die man, die gaat nou vrucht dragen, waar Jezus van gesproken heeft in dat vierde hoofdstuk, vers 8. En het andere viel in de goede aardige vrucht, die opging en wies, en het ene droeg dertig, en het andere zestig, en het andere honderd valt. Deze man, die gaat vrucht dragen. Hier ziet u het. Het werk van die grote zaaier, de heer Jezus Christus, die gaat daar het leven brengen waar mensen midden in de dood liggen, die in de graven wonen. O, dan moet u ook eerlijk zijn, alle hoorders van het evangelie zien hier hun eigen toestand omschreven. verworden tot een wreet goddeloos schepsel aan de drievoudige dood onderworpen. Geestelijk dood, aan de tijdelijke dood onderworpen en aan de eeuwige dood. Ja, wij zouden zeggen, wie gaat er nou naar die plek? Zit er een bang voor, voor die man? Hij heeft al zoveel in elkaar geslagen. Je hoeft hem wat in de buurt te komen, dan ontploft hij al. Schrik van de stad. Zijn blij dat hij daar woont. En daar gaat de Jezus naartoe. Om deze man te verlossen van de dood. Is dat niet evangelie? Dat is nou het werk. Dat is nou wat er gebeurt onder de verkondiging van het woord. Daar zoekt hij ze op waar niks meer mee te beginnen valt. Er zijn zoveel van die mensen die weten nog raad met zichzelf. Er is altijd nog wel een openingetje. Er is altijd nog wel iets te verzinnen. Er is altijd nog wel een grondje. Er is altijd nog wel wat te vinden tot eer van God in de inbeelding van het hart. Maar voor hen is de verkondiging van het woord niet dan alleen om daaronder te bukken dat dit nu het oordeel is dat we aan de dood onderworpen zijn. Maar dat evangelie van een volkomen verlossing gaat nou uit voor zo'n die het moet zeggen, met mij valt nou niks meer mee te beginnen. Die moet het worden verkondigen moet het worden verkondigd, hiertoe is de Zoon van God geopenbaard, dat hij de werken des bozen, des duivels verbreken zou. Weet u daarvan? Werd er zo opgezocht door de zaaier, ging hij uit, om ook u te bezoeken, toen u het niet meer wist, toen er met uw hart niks meer te beginnen was, om u te verlossen van uzelf. Want dit is nu de troost van het evangelie, dat het leven geschonken wordt midden in de dood. Niet aan een mens die nog wat heeft, nog wat bij zichzelf vinden kan, of die nog wat geestelijk leven in zichzelf kan opwekken, maar voor daar gevonden waar die mens midden in de dood ligt. Die zal God prijzen, die zal hem loven, ja die zal en van mogen getuigen dat Christus nu machtiger is dan de dood, machtiger dan mijn dood. Mag u dat weten? Wanneer worden nou de werken des duivels Verbroken, als we luisteren naar dat vers uit Eohannes 3, vers 8. Er staat dat hij geopenbaard is. Als Christus geopenbaard is, dan worden de werken des duivels verbroken. Toen we hem leerden kennen, Toen u met hem in de gemeenschap gebracht bent, Christus ingelijfd, toen kwam er een einde aan uw dood en toen moest u beginnen te leven. Daar begint dat, dat de werken des duivels verbroken worden, dat we van de heerschappij des duivels verlost zullen zijn. En dat moet u dan zoeken. Ja, doodmens zoekt niet. Dat is waar. Maar u hebt geen excuse hoor. Want de Heer maakt ook zoekend. En zolang u niet zoekt, bent u daar ook schuldig aan. Ach, weet u wat nou vast zit? We menen zoveel nog bij onszelf te vinden, wat de Heer erbij kan aansluiten. Maar zijn er onder ons misschien ook die niet hebben moeten zeggen, ik kan nou niet meer bekeerd worden. Ik kon altijd nog bekeerd worden, maar ik kan nu niet meer bekeerd worden. Want ik ben zo onbekeerd. Ik heb er alles aan gedaan, maar ik ben erachter gekomen dat ik alleen maar tegen kan werken. Nou daartoe is Hij gekomen om de zulke te helpen. op te trekken uit de dood om ze te verlossen uit die put, uit het modderige slijk en ze te zetten op een rots. Mag het u begeerd zijn dat Christus aan uw ziel geopenbaard wordt, dat u met ogen van het geloof de schrift mag gaan lezen, dat u maar nou mag zeggen, ja, dat is nou mijn Jezus. Dat is nou mij zalig maken. Dat is mijn verloster. Wel, dan zien we hem. Want die zwijnen zijn versmoord in de zee. De demonen zijn daarachter gebleven. En wat zien we dan? Dan lezen wij in vers 15, En zij kwamen tot Jezus, en zagen de bezetenen zittende en gekleed en wel bij zijn verstand, namelijk die het legioen gehad had. Dat is bijzonder. Hoe komt die man nou aan kleding? Hij is gekleed, hij is gewassen, hij is schoon. Nou misschien heeft er nog wel kleding van hem gelegen, dat weten we niet. Misschien was het wel meegekomen in het schip, zou ook nog kunnen. Maar u mag tegelijkertijd hieruit zeggen, hierin zien, hij is gekleed, omdat Christus hem heeft bekleed. Hij is gewassen, omdat Jezus hem heeft gewassen in zijn bloed. En nu zit hij daarin, in het kleed van Christus' gerechtigheid. Kijk, dan is de schabij des duivels verbroken, ook al kun je er nog zoveel last van houden. Ook na ontvangen genade dat je geplaagd wordt, bestreden, toch heeft hij geen macht meer. Zijn macht is gebroken. Wat weet u daar nou van af? Want als Christus geopenbaard wordt aan je ziel, dan is dat ook in de toepassing. Dan weet u wie hij nu is. En wat u van hem vandaag geschonken werd. Dan weet u, zijn bloed reinigt van alle zonden. Het kon nooit meer, maar hij kwam er aan te pas. Hij heeft u schoongemaakt, al uw zonden weggeworpen in een zee van eeuwig vergeten. En u kon de wet nooit meer vervullen, dat heeft hij gedaan. En hij heeft het u toegerekend. maar heeft nog een goddeloze natuur. Hij niet. Hij is die smetteloze mens, wiens heiligheid u eveneens is toegerekend. En zo ingericht is, rechtvaardig voor God gerekend, en verlost van de boze, de werken van de duinvol, verbroken. Daar zit die man, wel bij zijn verstand, niet meer vervuld met al die demonen. En niemand kwam er omheen. Er zijn mensen geweest, zwijnenhoeders. Als er 2000 zwijnen zijn geweest, kunnen we ons voorstellen dat er ook heel wat zwijnenhoeders zijn geweest. En die zijn er allemaal getuigen van geweest. Hoe die zwijnen daar in de stijlten zijn neergestort, welke afgrijzelijke krijsel dat zijn geweest. En ze hebben gezien hoe dat die onrustige man Die vredeman, die in de graven woonde, hoe die tot rust gebracht is en hoe die daar heeft gezeten bij de Jezus Christus, komt er niet omheen. Dat niet. En wat leest u dan? Wat wij zouden zeggen, nou dat is mooi, mensen zijn de stad ingegaan en ze hebben gezegd, nou we hebben wonder gezien. Die man die in de graven woonde, helemaal veranderd, in een ogenblik. Haar kleren aan, hij zit er weer netjes bij. Dat is een wonder. Dat zou u zeggen. Maar we lezen iets anders in vers 17. En ze begonnen hem te bidden dat hij van hun landpalen wegging. Hoe kon dat nou? Ja, weet u wel. Waar Christus zijn almacht gaat tonen, daar moet al het onze moeten aan. Het heeft hem heel veel gekost, 2000 zwijnen. Dat willen ze niet. Het heeft onrust gebracht. Als hij komt, dan moeten wij sterven. Wie het leven zal willen gewinnen, zal het zelf moeten verliezen. En dan komt de weerstand. En dan beginnen ze te bidden, staat er zelfs. Te bidden dat hij van hun landpalen zal weggaan. Dit is het Tien Steden gebied. Daar kunnen we geen zaligmaker gebruiken. Gaat u terug, zo hebben ze gevraagd. Dat is waar. Nou, dat zullen wij toch niet doen. Zover zal het toch met ons niet aflopen. Bidden of Jezus wil weggaan. Ja en toch, als we gaan verstaan wat dat is, dat die grote ik, die grote afgod onvermoed sterven moet aan zichzelf, dan worden wij er een vijand van. En doen we precies hetzelfde van nature. O Jezus, gaat U toch weg, Jezus van Nazareth? We hebben wel van U gehoord, wel wonderen gedaan in Capernaum. Maar gaat U maar weer naar Capernaum om daar wonderen te doen. Ziet U? Afschuwelijk, hè? Dat is het ergste wat een mens kan doen. Vragen of Jezus wil weggaan. Die vijandschap, Oh, als we gaan leren wat het betekent om geheel van genade zalig te moeten worden, omdat we midden in de dood liggen, dan zijn we er een vijand van. Wat is nou het wonder, dat Christus nou zelf is gekomen om die vijandschap te gaan verbreken. Dat gaan we ook zien. Want dan kijken we naar het volgende gebed in vers 18. Dan gaat het over die bezetene. Zo werd die nog genoemd in vers 16. En ook nog in vers 15. Dus u ziet dat die steeds zo genoemd wordt. Ziet u ook bij Simon, de Melaartse. Die houdt ook zijn naam. En die Zondares, in vers 7. Hij moet altijd weten dat die bezetene geweest is. God houdt zijn volk klein. Maar wat gebeurt er als hij zo die genade gods gekregen heeft en verlost is uit de dood van de demonen, van de machten van de hel? Dan leest hij vers 18 en als hij in het schip ging, bad hem, degene die bezeten was geweest, dat hij met hem mocht zijn. Precies het tegenovergestelde als dat gebed van vers 17. Ach, waar je nou zo bang bent geworden voor jezelf, en voor de zonde, en voor de macht van de boze. En laat dat het bezegte maar wezen. Waar ben je dan het beste af? Weet u nog wat Herrezen tegen Petrus zei, toen hij zei, over dat leidert zal u geen zins geschieden. Toen zei de Heer Jezus, ga weg, achter mij Satanas. Alleen achter hem, daar, is hij veilig, beschut, beschermd. En dat zien we hier ook bij deze man, die is verlost van de duivelen, en u vraagt of hij dicht bij Jezus mag wezen. Want diezelfde Jezus, die zal hem kunnen beschermen tegen alles wat er nog komen moet, wat er op hem af zal komen. Vreselijk! Zo ziet hij er tegenop. Mocht ook meer in de beoefening zijn, als u daarvan weet, van die genade Gods en Christus, dat besef van deze man, Dat alleen in de gemeenschap en de beoefening daarvan, van die gemeenschap met Christus, de zonde geen plaats kan hebben en de duivel geen macht. Daar is vrede in de ziel, daar is rust. Het mocht meer in het leven beoefend worden, want we zijn zo hoogmoedig, ook na ontvangen genade, en menen zo gemakkelijk, wel van alles af te komen. Wat is het nodig om dagelijks dit gewet te bidden? Om dicht bij Jezus te zijn. In die gemeenschap met God te mogen verkeren, aan die genadetroon te verkeren. Anders komt er niks van je terecht hoor. Ook van een kind van God niet. Er komt niks van terecht. Maar wat zegt u dan? Het gebed van vers 17, dat lijkt verhoord te worden. Want Jezus gaat weg. Daar hebben ze om gevraagd. En het gebed van deze bezetene, die vraagt om met Jezus mee te mogen gaan. Dat wordt niet verhoort. Ziet u dat? Doch Jezus liet hem dat niet toe, maar zeide tot hem, Ga heen naar uw huis tot de uber, en boodschap hem wat grote dingen u de Heren gedaan heeft, en hoe hij zich uber ontfermd heeft. Hij moet blijven. En tegelijkertijd ligt daar ook alles in opgesloten, want als Jezus hem weg zendt, dan betekent dat ook dat hij genezen is. Als de dokter tegen je zegt, u hoeft niet meer terug te komen, het is goed zo. Dan is dat het beste bewijs dat hij erop vertrouwt dat het goed is zo. En zo zegde Jezus ook, ga heen naar hun huis tot de uwen. Hij hoeft niet met de Jezus mee. Maar als hij zal blijven, zal de Jezus bij hem blijven. Met zijn genade. Ga heen naar uw huis tot de uber en boodschap hem wat grote dingen de Heer u gedaan heeft. En hoe hij zich uber ontfermd heeft. En als hier in het Grieks dat woordje gedaan staat, dan is dat iets dat definitief is. Een perfectem, dat is af. Hij is volkomen verlost. Zo mag hij heen gaan. Wie nou met waar geloof zijn ziel mocht overgeven, in de handen van de zaligmaker, om door hem gered te worden. En die nou met waar geloof mocht vertrouwen in zijn werk. die mag het weten, helemaal verlost, van begin tot het eind, volmaakt, volkomen grote dingen die de Heer u gedaan heeft. En hoe hij ze u ontfermd heeft. Dan moet je ook gaan vertellen, wat is er nou gebeurd? Wat gebeurt er nou? Nou stel u eens voor dat deze man getrouwd is geweest. Weet u niet, maar het zou kunnen. Is teruggegaan van de plaats van de graven. Naar de stad gelopen, Gergensam misschien wel. Naar het huis waar hij gewoond heeft en daar ziet zijn familie hem aankomen. Meneer, kijk, wat is daar nou mee gebeurd? Misschien wel bang aan het begin, van oh, daar komt-ie aan. Maar ze gaan het zien, daar is een wonder aan deze man geschieden. Ja, als een mens door bekering komt, dat geloof is dat een wonder. Wordt het ook beleden, wordt ervan getuigd als van een wonder. En dan gaat die man ook vertellen hoe, kan die man vertellen hoe dat hij gered is. Hoe daar die ontferming over hem geweest is. Weet je wat nou zo'n wonder is? De reden waarom. Kijk, want waarom doet hij die hestert nou? Dat is nou zijn darmhartigheid. Dat is nou die eindeloze liefde dat volk dat hem heeft gevraagd om weg te gaan. Ik had een prediker, een zaaier. Hij was bezeten, maar door heer Jezus gemaakt tot een zaaier, om het zaad te zaaien in Decapolis. Waarom? Omdat God nou er een behagen heeft om vijanden met zichzelf te verzoenen. om goddelozen terechtvaardig, om onwilligen gewillig te maken. Daarom moet deze man terug, terug naar de stad waar hij vandaan komt, om daar te getuigen van die liefde gods welke is in Christus Jezus. En dan leest u in vers 20, en hij ging heen. en begon te verkondigen in het land van Decapolis wat grote dingen hem Jezus gedaan had. En zij verwonderden zich allen. Zie je wat er gebeurt? Dan mag hij gaan vertellen van een volkomen zaligmaker. En waarom zeg ik dat? Nou de heer Jezus die zegt in vers 19 dat hij moet gaan vertellen wie de Heer is, dat is God. En dan ziet u dat hij gaat vertellen wie Jezus is. Hij is prachtig God. Een prachtig mens. Zo volkomen zalig maken, van God geschonken. Die mag daar toch verkondigd worden. Aan dat volk dat gevraagd heeft of Jezus wil er weggaan. Op dat hij in zijn almacht werken des duivels zou gaan verbreken. Is het geen wonder dat de heer Jezus nou deze man daar in Decapolis achterlaat om daar van hem te getuigen. Ja, het was een wonder. En dan lezen we ook, en zij verwonderden zich allen. Mensen hebben gehoord hoe deze man heeft getuigd Een blijdschap in zijn ziel. Een blijdschap op zijn aangezicht. Dat Jezus hem heeft bezocht. Verlost heeft hij het graf van de zonde en van de eschappij des duivels. Dat zijn ziel gered is. Dat is alles gered. Verlost van het verderf. Van zijn krankheden genezen. Mag hij gaan zingen. En de mensen verwonderen zich. Wat is er toch met die man gebeurd? Ja. Maar zegt u verwondering is niet genoeg? Nee, dat is waar. Als we onze leven wonderen, dat is niet genoeg. Met verwondering kunnen we niet zalig worden. Er zijn zoveel mensen die zich verwonderen. Maar die verwondering, dat is geloos. Dat is voldoende. We weten, niet zo heel lang geleden, is er in deze plaatsen een kerkje gevonden. Eén van de aller oudste ooit die gevonden zijn. En meerdere schijnen er zelfs gevonden te zijn. Waarom? Nou, Jezus doet geen halve werken. Jezus heeft daar de verkondiging van het woord ook in Decaplus gezegend. Opdat het verdrag met de hel verbroken zou worden. en velen zijn toegedaan tot de scharen die niemand tellen kan, ook in de kapelers. En daarom is de verkondiging van het woord niet te vergeefs, waar God verheerlijk wordt, verhoogd en de zon daar op z'n allerdiepst vernedert, waar Christus mag worden verkondigd als die ogenoegzame zaligmaker. Hebt u hem nou lief? Misschien zegt u wel ja, ik weet ervan. Ik kan niet ontkennen dat die genade ook mij ten deel is gevallen. Maar daarna, oh daarna, ik weet nog niks wat er met mijn hart te beginnen is. Ik kan nog zo weinig met mijn eigen hart. Ach, geeft u opnieuw aan hem over. Hij weet raad met dat hart dat dodig is, dat in dorheid wandelt. Hij kan het verkwikken. Hoe zie toch op hem alleen als die zaaier die volkomen werk doet. Een zaaier ging uit om te zaaien. Hij heeft de bezetenen uit het graf gerukt om hem mond te geven. tot zijn eer, en dat geven u en mij. Datzelfde gebed op de lippen. Open, heren, mijn lippen door uw kracht, omdat ik zijn lof zou verkondigen. Zijn naam tot eer. Amen. Zullen we nu gaan zingen uit Psalm 116 vers 2 en 8. Ik lag gekneld in banden van de dood, daar de angst der hel mij alle troost deed missen. Ik was benauwd omringt door droevenissen, maar riep de Heer er dus aan, in al mijn nood, en ook het achtste, nu zal ik voor de weldaar die ik genoot, aan Hem, naar mijn gelofte eer bewijzen, Hem onder al zijn gunstgenoten prijzen, hoe kostelijk is in zere oog hun dood." Psalm 116 vers 2 en 8. Heer, u bent de Heer, u bent de Heer, u bent de Heer. Ja. Zo zal me danken. Heere, geef Gij ons die erkenning, dat Gij nu die God zijt, die genade bewijst, daar waar niets mee te beginnen is, Gij toont uw almacht aan al uw kinderen, want u verlost hen allen uit de dood. U brengt ze uit de duisternis tot het wonderbaar licht van uw evangelie. En zo hebt gij ook die man verlost, gekleed en gewassen, gewassen in uw bloed en bekleed met uw gerechtigheid. en het hem gemaakt tot een prediker. Zo zult U toch ook al uw volk opwekken om goed van U te spreken, heren, geef dat dat ook mogen zijn, de vrucht van de verkondiging, ook in deze plaats, in deze omgeving, dat uw volk en kinderen meer en meer een mond mogen hebben om van uw lof te getuigen, van uw Goedheid, die de eeuwigheid verduurt. Heren, welke genade klinkt daarin door, dat Gij nu aan hen, die hadden gebeden of Gij weg wilde gaan, zulke genade hebt bewezen. Wilt Gij, Heere, ons verbreken door het evangelie, en dan steeds weer opnieuw, opdat we hoe langer hoe kleiner mogen worden in onszelf, die plaats der vernedering mogen kennen, waar Gij aan uw eer komt, en op het allerhoogst wordt verhoogd. Ja, Heere, geef ons veel te mogen zien op uw Zoon, dier Jezus Christus. Bij Hem is macht, bij Hem alleen. Gedenk ons zo in het verder van deze avond en deze week. Sterk ons nog in alle werkzaamheden en zorgen die er misschien kunnen zijn. Gij weet van aan ieder van ons. Gedenk alle die ons lief en dierbaar zijn, hier en ook in Nederland. Wij bidden dat alles van U in de vergeving van al onze zonden om Jezus wil. Amen. Zingen wij op Zaalm 66, daar van het 8e vers komt. Luister toe, gij Godgezinden, gij die den Heren van harte vreest, hoort wat mijn God deed ombevinden, wat Hij gedaan heeft aan mijn geest. 66 vers 8. Heerlijk onderwees, door aan de koning onderwezen, Amen. gaat Hij in vrede ontvangen met u de zegenders, heer die wij in zijn naam op u leggen. De Heer zegende u en hij behoedde u. De Heer door zijn aanschijn over u lichtte en zei u genadig. De Heer verhefde zijn aangezicht over u en hij geefde u vrede. Amen. MUZIEK.