gemeente bij de genade van de heren zetten wij de bijbelezingen zoals we die geëindigd zijn in Nederland hier voort met te lezen uit het tweede koningenboek, het elfde hoofdstuk. We hebben de geschiedenissen van Agap gehad, het sterven van Izebel en we komen nu tot twee koningen elf. Waar we godsheilig en onverbaar wordt al dus lezen, toen nu Athalia, de moeder van Ahasia, zag dat haar zoon dood was, zo maakte zij zich op en bracht al het koninklijk straat om. Maar Jozebat, of Jozeba de dochter van de koning Joram, de zuster van Ahasia, nam Jozos, de zoon van Ahasia, en stal hem uit het midden des koningszonen, die gedood werden, zettende hem en zijn voetster in een slaapkamer, en ze verborgen hem voor Atalia, dat hij niet gedood werd. En hij was met haar verstoken in het huis des heren zes jaren, en Atalia regeerde over het land. In het zevende jaar nu zond Jooia daar en nam de overste, van honderd met de hoofdmannen en met de trawanten, en hij bracht hen tot zich in het huis des heren, en hij maakte verbond met hen, en hij beedigde hen in het huis des heren en toonde hun de zoon des konings. En hij gebood hun, zeggende, dit is de zaak die zij doen zult, een derde deel van u die op de Sabbat ingaan, zullen de wacht waarnemen van het huis des konings, een derde deel zal zijn aan de poort sur en een derde deel aan de poort achter de trawante, zo zult gewaarnemen de wacht van dit huis tegen inbreken. En de twee delen van jullie, de allen, die op den sabbat uitgaan, die zullen de wacht van het huis des heren waarnemen bij de koning. En gij zult de koning rondom omsingelen, en ieder met z'n wapen in z'n hand, en hij die tussen de ordeningen intreedt, zal gedood worden, en zijt gij bij de koning als hij uitgaat en als hij inkomt." De overste dan van honderd deden naar al wat de priester Jooija daar geboden had, en namen ieder z'n mannen, die op de Sabbat ingingen, met degenen, die op de Sabbat uitgingen. En zij kwamen tot de priester Joiada, en de priester gaf de overste van honderd spiezen en schilden, die van de koning David geweest waren, die in het huis des heren waren. En de trawanten stonden ieder met zijn wapenen in zijn hand, van de rechterzijde van het huis tot de linkerzijde van het huis, naar het altaar en naar het huis toe bij de koning rondom. Daarna bracht hij des Konings Zoon voor en zette hem de kroon op en gaf hem de getuigenis, en ze maakte hem koning en zalfde hem al daar, en daartoe klapte zij met de handen en zeide de koning leven. Toen Athalia hoorde de stem der trawant en des volks, zo kwam zij tot het volk in het huis des heren, en zij zag toe en zie de koning stond bij de pilaar, naar de wijze. En de overste, en de trompetten bij de koning en al het volk des lands, was blijde, en blies met de trompetten, toen verscheud Attalia haar klederen, en ze riep verraad, verraad! Maar de priester, jo, ja, daar gebood de overste van honderd, die over het heer gesteld waren en zeiden, brengt haar uit tot buiten de orderingen, en doodt wie haar volgt met het zwaard. Want de priester had gezegd, laat haar in het huis des heren niet gedookt worden. En ze legde de handen aan haar en ze ging de weg van de ingang der paarden naar het huis des konings, en ze werd daar gedookt. En Jooijen daar maakte een verbond tussen de heren en tussen de koningen, tussen het volk, dat er den heren tot een volk zou zijn, mitschaders tussen de koningen, tussen het volk. En daarna ging al het volk des lands in het huis van Baal en braken dat af, zijn altaar en zijn beelden verbraken ze rechtwel, en Matan, de priester van Baal, sloel ze dood voor de altaar. De priester nu bestelde de ambt in het huis des heren. En hij nam de oversten van honderd en de hoofdmannen, de trawant en al het volk des lands, en zij brachten de koning af uit het huis des heren. en kwamen door de weg van de poort der Trawanten tot het huis der Konings, en hij zat op de troon der Koningen. En al het volk des lands was blijde, en de stad werd stil, nadat Satalia met het zwaart gedood had. Bij des Konings huis Joas nu was zeven jaar oud, toen hij koning werd tot zover. Beest op zingen Van Psalm 74, 2, 4 en 12 Psalm 74, 2, Vier en twaalf, we waren samen willen zingen. Herdenkt de trouw en ons vooreen betoond, Uw vijand heeft er plaatsen van gebed, En dan ook het twaalfde vers, Gij evenwel, gij blijft dezelfde, o heren, wat er verder volgt. Gemeente, de heer is een god van oordeel, Want Jehu was geroepen om het ganste huis van Agath alle mannelijke leden te doden. En zo ontzaglijk is dat je roeping is, als je geroepen wordt tot oordeel. En Jehu was geroepen tot oordeel. Als hij gedood heeft, dan krijgt hij zelfs van de heren een gunstbewijs, dat hij dat gedaan heeft. Kijk, heel veel mensen willen dat eigenlijk, maar nauwelijks geloven dat God ook een God van oordeel is. Maar hij gaat zijn vijanden tekeer en is alleen eens overwinnen. Het is zelfs zo, geliefden, dat God in de weg des oordeels genadig is. Zonder oordeel is er geen genade. Het altaar, en wat op het altaar is, wordt met vuur verbrand. Het oordeel keert vol majesteit haast weder tot gerechtigheid. Kijk, genade is niet goedkoop, genade is duur. de menselijke natuur van de middelaar. Maar goed, wat gebeurt er? Jehu in opdracht van God doodt het geslacht van Agap. De Waalpriesters en nou Atalia, de dochter van Agap, getrouwd met Joram, een Davidische koning, doodt nu alledaag geslacht van daar. tenminste dat denken ze. Als dat geschied zou zijn, zou er geen zaligheid zijn, want het nageslacht van David zou voortbrengende zalig maken. Dus in alle eeuwen is de woede van de duivel altijd geweest op het geslacht van David, opdat hij het ombrengde voordat Christus plaatsvervallend zou sterven. Moet je opletten, hoor! Daarom ziet u de Heer Jezus ook in zijn omwandeling zich steeds onttrekken, opdat hij niet gedood zou worden voor dat hij kruisigd is, plaats bekledende bediening. Maar de duivel denkt, als ik nu al dat zaad van David door Athalia, de dochter van Achem, laat doden, is het afgelopen met de godsregering. Heeft de duivel het gewonnen? Maar ze misrekent. Want God behoudt zijn volk door kleine dingen. Een klein jongetje. Ik geloof dat het 41 waren die ze tegelijk tijdig dood. En dan zeggen de Joden in dat massagraf, waar al die mannen invallen, die prinsen, is een klein jongetje van 1 jaar. Dat is tussen die gedoden prinsen ook gevallen. En weet u, nou is er een vrouw, Jozeba, de dochter van koning Oram, ze is getrouwd met de hoge prinsje Jojena. Ze is niet van Atalia, ze is van een andere vrouw. En deze vrouw vrees de Heer. En wat doet ze? Ze ziet tussen al die gedoden koningszoden dat ene jongetje van een jaar oud. En ze haalt dat jongetje met zijn voetster. En ze beschermt het in een bijgebouw van de tempel. Heb zij dat gedaan, heeft God gedaan. Het Koninkrijk Gods, moet u eens opletten gemeente, Wordt soms teruggebracht, zegt de Nederlandse geloofbeleiding, is vaak tot twee of drie, maar nooit geheel weggenomen, voordat Christus weerkomt. Heel de wereld heeft gedacht, en ik denk ook Gods volk, en ondergezucht, nou is dat gelopen, alle koningszoden gedroogd. En de heren zeggen, nee, ga toch door. Want ik heb mij een vrouwtje afgezonderd, Jojena, zijn vrouw, en die heeft dat ene jongetje van een jaar oud met de voester bewaard in een bijgebouw in de tempel. Zijn ze zes jaar ondergedoken geweest. Heel de werelddacht is afgelopen. En dat is soms ook de ervaring van de kerk in aanvechting. Dan kan het zover zijn in je leven dat je zegt, zou God z'n genaar vergeten, nooit meer van opverving weten. En dan ziet u hier zelfs zes jaar, is dat ene zoontje, ene Davids zoontje, verborgen geweest. Drie mensen wisten het. Joja, dat hooggepriester. José was vrouw en de voetster. En God, ja. Weet u, die heren bewaard zijn kerk vaak door de zwakste middelen, door de kleinste mensen. Of dat niemand zou zeggen, Joosja, of, als die groot is, maar als die niet eens teller aan regenen kan, bewaart God in hem de zaligmaker voor Sion en zijn eeuwig koninkrijk. Want de Heer is machtig te verlossen, zegt de schrift, door velen of door weinigen. Wij houden van velen, God soms van weinigen, opdat ze los verkondigd worden. En hij gebruikt vaak de zwakste middelen voor de heerlijkste zaken, echt waar. Wat zijn kracht wordt in, zwakheid volbracht. Als heel de wereld denkt, is afgelopen, zeggen heren niet. want mijn woorden zullen niet te raden vallen op Salomon de tweeëndertig. Ik zal uit dat zaad van David mijn koning over Israël bevestigen. Maar gemeente, nou persoonlijk, er gingen wel oordelen over dat volk. En zullen daarbij geweest zijn, dan vraag ik dat, hè? U zult zeggen, ja, dat staat er niet, dat doet er niet zoveel toe, want dat is de analogie Afilië, dat is de analogie, dat is gloos. Zullen daarbij geweest zijn die gezegd hebben, heren, de tempel is verwoest, maar het gaat uw eer aan. Dat geloof ik. Dat wil God's glorie niet zeggen. Maar hebben ze die koning, wisten ze daarvan dat God dat kleine jongetje als koning bewaren zou over zichzelf? Nee. Nee, nee, nee. Dat moest zich laat getoond worden. In de weg van het oordeel moest dat zich getoond worden. En weet u, daar heeft dat jongetje met Die vrouw van de hogepriester en die voetster hebben zes jaar in zo'n kamertje gewoond. Ik heb mij afgevraagd, en dat vraag ik natuurlijk weer, waarom zes jaar wel. Kinderen werden vaak gespeend tot zes jaar toe. Het zevende jaar waren ze vaak. Dus ze werden verzorgd door de verzorgster tot zes jaar toe. Dan waren het paideiaai, kleine kinderen. Het zevende jaar, dan waren ze gespeend, dus af. van de voetster gebracht, zelfstandig. Min of meer, hè? Min of meer, min of meer. Maar niet meer aan een voetster hangen. En welgemeente, dan is de tijd gekomen dat de hoge priester dat kleine jongetje moet kromen. Hoe gaat hij dat doen? Daar roept de hoge priester de hoofdman over honderd. En u moet denken, dat is in de tijd van David ingesteld 24 orders van priesters en levieten. De uitleggers zeggen per orde duizend man. De tempeldienst was zeer verdonkerd. Dat zult u laten zien, dat wordt daar verhersteld. Maar er was wel een tempeldienst. En deze priesterdienst, deze orde deden een weekdienst. die begonnen bij de Sabbat. En wanneer begon de Sabbat? Vrijdagavond zes uur. Bij ons zijn we ermee begonnen om twaalf uur, maar om zes uur vrijdagavond begon de Sabbat. Tot zaterdagavond zes uur. Daarna was de Sabbat voorbij. Dus de Sabbat, de dag des heren, liep niet van twaalf tot twaalf, maar van zes de vorige dag tot zes op de Sabbatdag. Nou wat gebeurde er? Dan gingen aan het einde van die Sabbatdag, gingen duizend priesters weg en duizend kwamen terug. Had hij er twee duizend. En Yoyeda roept die mannen, die twee duizend mannen en hun overstoot ronden, roept die Sahara. En wat hij dan eerst doet is dit. Hij laat hen de koning zien. Hij zegt, er is nog een koning. Was dat dan wat geweest? Zijn die gedachten, de druivel heeft het gewonnen, in uiterste bestrijding geweest zijn. Hij toont hen de koning. Ze hebben zich in God verblijft daar, geloof je toch wel? Onmogelijk. Uit het oordeel opgerezen des Koningszoon! Ach mensen, daar is iets om vernederd te worden, dat God z'n rijk hand haakt, en dat het vorste duister is, toch z'n zin niet krijgt. Soms lijkt het wel dat hij alles regeert, maar Gods Koninkrijk is vaak zeer verborgen, en God regeert toch verborgen door. En dat zonnetje, dat kleine jongetje. Maar luister, zou die het wel wezen? Er zijn zoveel kleine jongetjes. En dat jongetje weet het niet. Maar er waren twee getrouwigen. Dat was Jozeba, die hem daar tussen die dode prinsen vandaan gehaald had, en de voester. God is koning en heeft getuigen. En wat doen die getuigen? Die zeggen, deze is het. Zegt de heer Jezus tegen de apostelen. Gij zult mijn getuige zijn. Heel de wereld heeft in de heer Jezus niks te zien. Maar het woord Gods getuigt zijn heerlijkheid. En ze hebben het geloofd. en zijn zalig geworden, die dat getuigenis ontvangen hebben ter zalige. En dan zegt hij, we hebben een plan, maar ik ga u eerst onder ede stellen, zegt hij, u mag hier niks van vertellen. Hij zegt, ik ga de groepen verdelen, als straks de ene duizend mensen weggaan en de andere komen zijn er twee duizend, dan ga ik niet alles precies aanwijzen, hij zegt, maar dan gaat u De een gaat naar die poort en de ander die gaat naar het paleis en de ander gaat daarheen. En de mensen die uitgaan, die krijgen van mij wapens van de kweetje en de pleetje. En die gaan rondom dat kleine koninkje staan. En dan gaan we die koning zalven. In de plaats van zijn vader David. Die kleine jongens. Hij zegt maar dat moet beschermd worden. Want dat koninkrijk wordt opgericht in midden van vijandig gebied. Het is nog zo hoor. Gods koninkrijk wordt altijd opgericht in midden van vijandig gebied. Twee. Als u dit hier ziet, dan ziet u dat de kerk instrument wordt voor de staat. Dat is eigenlijk altijd in Israël. Eerst de kerk en dan de staat. In de wereld is het eerst de staat en misschien de kerk. In Israël is het eerst de kerk en dan de staat. In Nederland, maar ook in de Verenigde Staten. En ik denk in Engeland. In veelwesterse landen was eerst de kerk en dan de staat. De kerk is voetster van de staat en de staat is beschermer van de kerk. De priesters, die verdedigen het Davidisch Koningschap, de hoge priester, Hier in de Verenigde Staten in Canada schijnt het tegenwoordig de mode te zijn om kerk en staat te scheiden. U mag ze wel onderscheiden, maar niet scheiden. U moet straks kiezen. Tenminste, niet iedereen, hè? En dan gaat het erom, wie moet koning zijn in Canada? De revolutie of Christus? En al is het maar een klein handje vol, dan zult u stem daar moeten brengen, wat de koning der koningheerschappij heeft. Dat moet ik in Nederland, dat moet ik wereldwijd, dat ziet u ook hier. Ik vind dat heel mooi als de kerk soms, als de staat soms vergaan is. Er is God, er staat op uit kerk. Nieuw. Ja. En wat gebeurt de gemeente als nou die soldaten, die priesters krijgen dan de wapens van de kreetie en de pleetie, van David, die gaan om dat kind staan, En dan gaan twee dingen gebeuren. Dan gaan ze hem zalven met olie. Jooier daar de Hoge Priest. Dat is verkiezing en bekwaming tot het ambt. De olie is een teken van de Heilige Geest, ambtelijk en persoonlijk. En in de tweede plaats, en dat vind ik zo mooi, ze geven een bewijbel. Ook hier is eigenlijk een schoon gebruik. Als hier iemand een eed aflegt als Amsdrager van de staat, deed hij dat altijd met zijn hand op de Bijbel. Of u zweert in naam van God, als Amsdrager. Onze Koning, hoewel hij de naam des Heren niet genoemd heeft in Nederland, heeft wel met z'n hand op de Heilige Schrift z'n hand opgehaald. Dat is niet maar zo'n teken. Dat is een teken dat hij zich onderwerpt aan het Woord van God in z'n ambtelijke bediening. Dat is één. Twee, ik ga weer een beetje naar beneden. Toen u getrouwd bent, wat hebt u toen gekregen? een huwelijksbijbel, opdat uw gezin en uw kinderen richten zou naar God worden. U hebt de bijbel gekregen. We noemen dat de gezinsbijbel. Je moet niet zo de bijbel krijgen, u had al een bijbel, maar die wordt u gegeven in uw ambt. Als vader heb je een ambt, als moeder heb je een ambt. een regeeramt, vaderlijk bijzonder, een priestelijk ambt, een koninklijk ambt, een profetisch ambt. En u hebt een schrift gekregen om ze te lezen, om daar een schrift uw leven in te richten in de familie. Het is helaas zo dat veel families en onze gezinsomstvaders niet eens hardop bidden. En dan zeg ik niet dat zo groot een gebeden moet houden, zeg dan een woord! Lees het woord! U hebt uw aand. Jehoas die krijgt de bijden, de inzettingen van God. Er wordt gezalfd, het Heilige Geest krijgt de scheur. Ja, mooi he? Prachtig. En dan? Nee, weer wat. Dan zegt de hoge priester, dan gaat Jehoas een verbond maken met God en met dat volk. Nu is dat woordje verbond en dat is belangrijk dat te houden en te onthouden, dat is beriet, dat is gesneden. Verbond is, het woordje verbond is dat wat gesneden is. En waar komt u dat tegen? In Genesis 15, daar wordt het verbond gesneden. Wat gebeurde? Slachtofferdieren worden doormidden gesneden. En er wordt helft tegenover helft gelegd en een pad met bloed. En dan wacht Abram tot God met Abram tussen de stukken doorgaat. Maar Abram valt in slaap. De Heer gaat er alleen tussendoor. Christus alleen. Waarom? En nu krijgt u het wonder. God verbond met de kerk. is niet meer een werkverbond, maar een genadeverbond. Dat werkverbond is gebroken. En door de werken kunt u God niet meer beharen. Maar ga een stapje verder. Daar zijn geen goede koningen. Daar zijn geen goede dominees. Daar zijn geen goede vaders. Daar zijn geen goede burgemeesters. Dat zijn zonder die genade nodig hebben zelf en om hun ambten te regeren. Hoor je dat? Daarom staat er zo in de katechismes dat je met de zwakheden en de zonden van je ouders geduld moet hebben. U hebt geen goede vader gehad en u bent het ook niet. En er is nog nooit een goede koning geweest. Wel godzaalige koning of rechte koning. En u kunt niet een goede koning worden door werken, maar alleen door genade. Door de verzoening die in Christus is. David was een man naar Gods hart. Weet u waarom? Hij was oprecht. Weet u wat hij deed? Hij beleed zijn zonden en schuld voor God. En kreeg genade. Ja, de gemeente haken we verder. We moeten allemaal uit dat werkhuis sterven. om van genade te leven. De eerste adem moet lood, opdat de tweede adem eerst voorbij hebben. De eerste adem moet verbreizeld worden, broodkoren moet verbreizeld worden, opdat uit dat verbreizelde brood Christus leeft. Ik ben een goede vader, en jij bent een goede vader. Maar ik heb mijn zalen gezalig gemaakt, die genade zit voor vader en zoon. Eerschappij van verbond is altijd genade, eerschappij, zonder dat u uw kinderen ziet komen uit uzelf voort. Ja, ik zie mijne nog, mijn zoon. In de tabak. Vader, ik kom niet naar de bijbelezing, ik heb vanavond afsluiting van het tabak. Zo. Ik zeg, dat gaat niet hoor, je komt in de kerk. Hij zegt, je zult voorzien. Hij was er niet. Hij was er niet. Ik kwam laat thuis, stommelde de trap op. Ik mag het zeker zeggen van hem. Niet best. Zes uur s'ochtends moest hij weer beginnen, maar ik lag erop wakker. Ik denk, je ontsnapt me niet. Vanavond niet, kan je niet eens met je praten. Morgen zal ik met je praten. Hij vliegt de garage door naar z'n opentje, wil weer naar het veld. Dag mijn jongen, hij kijkt me aan, mijn hart breekt. Ik zeg, lieve jongen, jij en je vader hebben genade nodig. Dag mij ook. En jij bent nooit meer te laat gekomen. Hij zei, want tegen genade kan je niet vechten. Ik kan tegen genade niet vechten. Tegen de wet kan ik vechten. Ik heb je ooit eerder gezegd hè, dat mijn vader me een pak slaag gaf, dat moest wel eens ergens. Ik vroeg erom hoor. Die man heeft nog sarris gehad. Maar weet je, als hij het deed, dan dacht ik, tanden op elkaar zetten duurt niet lang zo over. Maar als mijn moeder begon te huilen, zei Jochie, wat heb je nou gedaan? Daar kom je tegen weg. Daar komen betanden niet op elkaar en zo is mijn God ook. Met de wet vecht je, maar met genade krijg je niet vecht. Weet je waarvan de kerk het verliest? Van de genade. Daar kan je niet tegen wegkomen. Luther zegt, ben boos geweest op God, die de wet van me eiste, wat ik niet doen kan. Hij zei, ben boos geweest, en die woedend was hij. Maar toen genade zijn deel werd, zakte hij naar beneden. Er begon hij te roepen, Gena, o God, Gena, mag ik eens vragen, weet je dat nou bij bevinding? Hij het van genade verloren, en Jezus Peters aanziende, geen buitenweten meer. En daarom uit die volheid zegt, en heren heb ik opvangen, genades en joannes voor genade. En hoe meer genade je krijgt, hoe meer je zakt. Paulus zegt, hoewel ik niks ben, maar de genadegods die met me is. Beste vrienden, God die handelt alleen met zijn kerk in het genadeverbond. Het werkverbond heeft hij voor de Heere Jezus weggelegd. Versta je dat wel? Het werk verbond is voor de Heer Jezus. Het werk moet je lezen met het oog op Christus. Hij heeft doordoende zaligheid verdiend, opdat u door genade zalig zou worden door zijn doen, niet door uw doen. Ik heb overvloediger gearbeid dan ze allen, zegt Paulus, in een ambtelijke bediening. Hij zegt, maar niet ik, zegt die jongen. Nee. Hij is er niks van gemaakt, maar hij zegt, de genade gods die met me is. Had ik meer genade, ik was kleiner, God was groter. Had ik meer genade, ik hoefde niet meer zo te vechten, ik was verloren en behouden. Versta je me eigenlijk? Er zijn geen goede koningen, er zijn geen goede vaders en er zijn geen goede moeders. Er zijn maar twee soorten mensen, zondare zonder genade en zondare met genade. Versta je me nou eigenlijk? Ik ben een zondar maar met genade. En die is niet onvruchtbaar geweest. Zo kan ik ambtelijke bediening waarnemen. Aan het einde van de dag komt en je hebt die antwoord, ja, ik ben aan het einde van mijn leven, zeventig jaar, en ik kijk terug naar hem hard roepen, Genade, o God, genade, genade, genade. Als u me ooit gebruikt, dan is het genade, genade, genade. Niet uit mij, niet uit mij, al uit hem, zo reis ik naar juwelijk. En om al een goed koning te zijn en een goede vader en een goede ams dragen, moet je lachzakken om genade te houden. En als er een van die schaapjes gevallen is, moet je komen, moet je hem zijn potje verbinden en op je schouder leggen. En dan sta je die hoog te blazen en dan zeg je dit is niks en dat is niks. Ik ben niks. Hij is alles. En uit die volheid is er nou genade voor gemaakt, wordt je leven anders, krijg je een andere regering. Dan wordt er niet meer moeten, maar mogen, mogen, mogen. Daar zijn we nou vijanden van, hè? Als klein mens wil je al leren lopen. Maar godsvolop maar rusten, na het werk. Ja, zegt hij, want ik ben niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. Hij zegt, je kan me helemaal niet dienen als ik jou niet eerst dien, zegt die kooi. Of moet het allemaal nog bij je? Moet het nog? Zit je nog onder het moeten? Arme ziel. Harenmuseum. Loopt op niks uit. Loopt op niks uit. Nee, nee, nee. Tweede. Een verbond tussen de koning en God en de koning en zijn volk. Een ambtsdrager staat nooit in eigen autoriteit. Je bent niet vader en moeder omdat je vader en moeder bent van jezelf. Daar ben je niet. Kinderen zijn een erfdeel. Je staat tussen God en je kinderen. Als Amstrager sta je tussen God en de gemeente. En wat zegt Koudes? Dien de heren. Dat is het eerste he, het verbond tussen de koning en God. Lees maar hoor. In de democratie, dus democratie is duivelsregering, moet je het volk dienen. Die bepaalt het. In Gods Koninkrijk moet je God dienen. Door genade, heb ik gezegd, hè. Moet je niet weer beginnen met de wet. Genade, hè. Daarom zegt hij eerder, door middel van zijn woorden, door de mond van Timotheus, dient een heren. Als erop aankomt, hè, als erop aankomt, goed begrijp, hè, goed begrijp, want ik las vandaag nog, die Joden en Joden, de Grieken, dat ging onder de wet, onder de wet, opdat ik enigen zou gewinnen. Dat wel! om enigen te gewinnen, voor hem zijn koninkrijk. Maar luister, hoe? Eerst daar God verantwoordelijk. Niet eerst zeggen, kinderen wat willen jullie? Of gemeente, hoe denkt u erover? En de meeste stemmen tellen, niet waar. Eén stem telt. Ja, dat is waar. Als je anders dragen bent, we hebben gesprek met dokter Opthoff, onze vriend. Ik zei mijn jongen, en we waren het eens, als je in de kerk bent en door genade geleerd wordt, moet je alleen kunnen staan. Niet waar. Ze hebben me allen verlaten, maar hij heeft me bijgestaan. Ja, dat, dat bedoel ik. Weet je wat je moet leren tellen? Op één vingertje. De Heer is bij me, ik zal niet vrezen, wat zal het mens me doen? Dat is het! En als je het niet doet, kun je niet staan in de bediening. Word je mensendienaar. Dan ga je bij de meeste stemmen. Dat is heel zwaar, he? Predikant, u denkt altijd predikantelijk licht. Dat is heel zwaar! Want deze wil zo, en die wil dit, en die wil nog wat anders. En u moet leren vragen, wat wilt gij dat ik doe zo? Dat kan het zijn, dat al de zonen van de koning gedoogd worden en dat God er nog eentje bewaakt, die geen verstand heeft en jaar oud is. Want de koninkrijk is schoon, is er niet van mensen. Nou ja, er zal er van jou wel niks terechtkomen, zal ook wel. Maar van hem wel. En had nog een middeltje maar gewezen. Dwaars, lietig en klein zou een eeuwig onderwezen. Kijken we eens eerst tussen God, genade heerschappij, maar dan tussen de koning en het volk. Genade. Het is wel rechtvaardig, genade is niet onrechtvaardig. Genade vraagt om voldaan recht. Kijk, genade is niet door de vingers zien. Genade vraagt betaling. Het is het oudzaak. Ik ben bang dat we tegenwoordig zomaar bij geloof beginnen en nooit gestaan hebben voor de vuurige toren van God. Op dit ogenblik is er in Amerika een beweging, ik weet niet precies, die terugkeert naar de reformatie. Een kleinzoon van Billy Graham heeft zich teruggetrokken uit de evangelische bewegingen. En zegt, ik weet niet precies, ik zeg het met terughoudendheid, maar wat ik gehoord heb schijnt bijzonder te zijn. Hij zegt, als de wet niet meer verbreidselt, doet de Theologie geen kracht. Als de wet niet meer verdoent, is er in de Theologie geen heerlijkheid. Nou zou ik niet gedacht hebben dat dat daar gebeurde. En mijn zoon zei, vader, ik denk dat het waar is. Dat God weerkomt met de leer van de rechtvaardiging van de goddeloze, niet van de vrome en de nette en de vreedzame. Nee, nee, nee. En kijk, jongen, ik hou niet van die afsnijdende bedieningen, dat moet je zelf weten, joh. Maar God snijdt af en hij plant in. En als je niet afgesneden bent, zul je wel niet ingeplant worden, dat moet je maar rekenen. —Nou ja, maar dat hou ik niet van je leerjaar, moet je zelf weten, het is de leerdagsschrift. Woude zegt, en toen het gebod ingekomen is, ben ik bekeerd geworden hier waar. Het is de zonde wederlevend geworden en ik ben gestorven. Maar, zegt hij, ik leef, want hij is in mijn dood opgestaan. Christus alleen betaald, verzoend. Ik ga nog een versje zingen. 124, 1 en 4, 124, 1 en 4, waar we samen zingen. 124, 1 en 4, waar we samen zingen. Dat Israël nu zijn geblij van geest, indien de heren, die bij ons is geweest, in het vierde mond kwamen, haast des vogels als net, dan is die zowaar rechtvaardig als barbaartig, dan zorgt die voor de kleinste en de minste van zijn onderdanen, zo'n tweezeventig. Dan slaat hij niet met de vuist, dan slaat hij eerst zichzelf, voordat hij de kerk slaat. Hoe weet je het, sla mij met medelijden, gelijk een vader doet. Dat is een echte vader. Kijk, kinderen in de wereld hebben, dan zeg ik, heren, u kunt ze doodslaan, maar ach, sla ze naar u toe. Maar doe dit alstublieft niet zo hard. Mag wel. Want Mute zegt, ze kunnen beter met gebroken benen in de hemel komen dan met twee benen naar de hel gaan, zegt hij. Dat is waar. Maar ik vraag toch altijd aan de neer of die het niet te hard doet. Mag dat wel? Nou ja. Weet je wat ik aan de neer vraag? Sla ze dan met medelijden naar u toe. Want wie niet geslagen wordt, komt er niet op, want die lieve kastijtie en hij geestelt de lievelijke zoon, die die aanneemt. Je kan een vader hebben, die de heren vreest, is zeer rechtvaardig, hij laat de mensen zonder die toe, maar voor zonder heeft hij een groot hart, want hij zoekt het verlorene, jou, het zwakke, Hij is de schutsheer van de weduw en de wees. Het zal vrees zijn. Weet je wat hij af en toe doet? Dan doet hij z'n koninklijke keet uit die lompenzakken en dan gaat hij door de achterbuurt toe. Hoe het met die mens is, begrijp je? Want hij is koning over het volk van God en dat zijn arme sionieten. Bestreden en bevochten. En dat is een echte koning. Een echte koning gaat soms incognito onder z'n volkje wandelen. Het heeft de heer Jezus ook gedaan, incognito. Hij heeft z'n koninklijk kleed afgelegd. Hij heeft de kennisstal erin van de dienstknecht aangenomen. Om nou te zoeken en zalig te maken naar Floris. Dat is een genadevorst, hè. Je bent rechtvaardig, hè. Laat de mensen zonder niet toe. Maar één ding. Hij betaalt voor Sion. Die niet meer betalen kan en wel betalen wil. Die moet zeggen, ik ben verloren. Hij zegt, ik zal u behouden. Recht veronder. Recht veronder. Recht veronder. Betaal veronder. Betaal veronder. Laatste penning betaald. Laatste penning betaald. Zwaar afvaardig. Bestraft elke zonde. Maar voor zondaren heb je groothaard, komt al het tot mee, die vermoeite last zijn. Pak met schuld, vermoeid van de grooterezen, ik zal u rust geven. Zul ik een koning betaamd ontmoeten? Dan zullen we een heerlijk koninkrijkje hebben, genaderijkje, genadevorst, gena is in z'n lippen uitge... En weet je, zulke koning ga je beminnen, ga je gehoorzamen, ga je hoog achter. Echt waar. Die haat je niet hoor. Als je een koning krijgt die eerst zichzelf slaat voordat hij jou slaat, die ga je niet haten hoor, die ga je beminnen. Die eerst gekruisigd wil worden voordat hij u kruisigt, die ga je beminnen hoor, die ga je beminnen. Want zulke een is mijn liefste, zulke een is mijn, zulke een is mijn, die zegt ik voor u, de handigste even, die van koninkrecht wil worden, om krechten tot koninkskinderen te maken. Nou ja, zoudt ge zo'n vorst niet begeren? Ik waarvoor? Da's de beste vorst, o heilrijk vorst, o heilrijk vorst! Maar nu komt het op het echt aan. Kun je het in de vruchten zien. Een koninkrijk moet je in de vruchten kunnen zien. Dat is altijd twee kanten. Dat is afbraak van het rijk der duisternis. De ba als dienst en de ba als altaar worden verwoest. Hoofdpriester, want die Autalia die heeft heel die dienst van God verzaakt. Dat blijkt later. En ze heeft daar een Baalstempel opgericht in het Zuidelijke Rijk. En wat gebeurt er nou? Nou trekken al die mensen onder de genadeeerschappij van de koning, trekken ze die Baalstempels in, verwoesten die tempels. En, ja, u zult zeggen, dat is toch vreselijk? Ja, maar gebeurt wat? En die priester van Baal wordt gedood, al die priesters. Vroeger als je beleidens des geloofs deed, moest je altijd twee dingen doen. De duivel afzweren en God beleiden. In de vroege kerk, tweehonderd jaar na Christus, moest je twee dingen doen. Moest de duivel afzweren en God beleiden. Dus als je nou genade krijgt en je bestrijdt niet de valse goddienst, En alle die godontweren heb je geen gedaan. En het volk dat trok onder de reedschapij van Jozef, al die baalsdiensten in hem, verwoest. Die zeggen niet godsdienstvrijheid. Hoe jongen, nou kom je in de gevangenis hoor, nou je dit zegt. Nou ja, dat maar. Maar die zeggen niet godsdienstvrijheid en iedereen moet zelf maar weten. die houden van artikel 36 van de Nederlandse looplijn is, dat de overheid een dienaresse gods is, en dat niemand het recht heeft afgoden te dienen dan God alleen. Die koning Balthasar, he, van Daniel, he, die zei nog, dat moet gebeuren, zei hij, want die God moeten ze dienen. Maar tegenwoordig zeggen ze iedereen maar het eigen als wij ook maar een kerkje hebben. Ja, ja, ja. En waar is de profeet die opstaat? in het huis van afgevaardigd, en het recht van koning Jezus op eist, in Nederland en in Canada. Eend zijn. Niet hoogmoedig. Hm? Als oude dominee Zand vroeger wet en evangelie preet, was die man niet hoogmoedig, hoor, maar hij zei wel hoe het was. En dan zat daar die Gerben Wagenaar, die communist, die zat daar onder en de rest van de halsing giep weg, want met zand kun je niet leven. Mag nooit niks. Kan niet eens bekeerd worden, zeiden ze. Maar wij zijn al bekeerd, want we zijn bondelingetjes, ook ja. En dan ging zand gaan preken en een heel zaaltje leeg. En Gerben bleef zitten. Die communisten. Zand van die stoel af. En dan zegt die Gerben, ik ga eens naast je zitten, want we zijn gelijk. Hij zegt, maar ik heb genade gekregen van de koning. Heb jij ook nodig, Gerben? Die zei niet, wat wij toch een aardig communist. Die zei, heb jij ook nodig, Gerben, want ik heb het ook nodig. Die stond te huilen dat Gerben onbekeerd was, begrijp je? Want die man had zelf genade gekregen en ook de grootste der zonder kon ook genade krijgen. Want er wordt genade gund, goed hoor. Ik heb weleens gezegd, maar dat voel je door natuurlijk, maar ik heb weleens gezegd, in die liefde kon heel de wereld wel bekeerd worden. Maar God deed niet, want hij houdt er zijn eigen werk op na. En zijn eigen welbehagen, daar val ik buiten. Maar kijk, wat mij betreft, als hij zo een, Een heldwaardige zaligmaak gaat heel de wereld tot een zaligmaak. Begrijp je? Maar ja, dat is genade eerst voorbij. Maar dat neemt het niet, dat is niet de voorzaak, genade om hem naar de wereld te brengen. Nee! Waaldienst! Vroegst! Nou stijgt voordat wij uit het kerkje moeten zitten met twintig mensen. Dan gaan we allemaal een schop in het bijl nemen en dan gaan we die moskee omver haken. Ik weet het niet hè, of het allemaal met mij mee zou gaan en of ik wel met u zou gaan. Voelt geweld. Dat moet wel een beetje liefde en ijver zijn hè. Ja jongens, weet je, we zijn wereldgelijk vormig geworden, echt maar. De kracht is geweken. Niet met hoog gevoelendheid. Dat bedoel ik jongens. Tweede, wat Jooie daar doet, de hoge priester, hij stelt de dienst van de tempel weer in. Hij stelt de Levite-orders goed, de priester-orders. En in Kronike lezen we, als het gaat over deze geschiedenis, dat ze brandtoffers offerde. U moet denken dat heel de zuivere dienst was verwapend. De priesters offerden niet meer, ja, ja, ze waren nog in dat bijgebouwtje, ja, weet ik wel, maar het was verwereldelijk. Nou, en hoe ga ik daar het laatst over spreken, want wat is dat nou, een brandtoffer? Ik zal eens één ding zeggen, als ge iets van dat brandtoffer verstaat, dan moet ge eerst dit maar eens leren, dat dat nou uw plaats is op dat brandhandhaar, onder de eeuwige toren van God. Dat is mijn en uw plaats. Heb je dat geleerd? Ben je schuldig geworden? Want men stapt tegenwoordig zomaar erover heen. We gaan weer naar de Pinksterdag en dan denk je, ja ik moet preken. En ik mag preken, hoop ik nog. Weet ik niet. Het is genade hoor. Maar ik dacht, ja die eerste Pinksterdag, eerst zorgens over de uitstorting van de heilige geest. Het leven ontdekt de dood. Want die mensen waren vol van de heilige geest en toen zagen de anderen dat ze niks hadden. De dood ontdekte dood niet, maar het leven ontdekte dood. Dat moet je altijd onthouden. Dan zeggen ze tegen me, je moet de dood van de dood separeren, dat kan niet. Het leven ontdekte dood. Ze waren vol dat geest en ze zeiden, die mensen hebben wij niks. Dan mochten ze het roepen of ze ook bekeerd mochten worden. Dat is één. Dan gaat Peter spreken. En dan zegt hij niet, nou mensen, je hebt geen zorgen meer geloofd hoor, want je kan zalig worden geprimeerd. Gelukkig niet hoor. Dat is remonstantisme. Die hebben de wet opzij gedrukt, want die heeft u voor iedereen voldaan. Daar hebben we het niet meer over, zeggen ze. Altijd die wet. Daarom, de remonstanten, die hebben alleen nieuwe testamenten. Het oude, dat is nou ouder. Nee, dat niet hoor. Maar gemeen te kijken als God u dat leert. Als Paulus zegt Jezus en die gekruisigde moet je streepje zetten onder dat die, en zegt niet ik, dat was mijn plek. Maar nou, wat wonder, ik heb mijn plek heen gedwongen. Om nou te betalen wat ik niet betalen kan, om zalig te maken wat verloren is, en dat ben ik, zegt hij. Je zegt niet aan die gekruisigd, die zegt aan die gekruisigd, niet ik. Christus hangt niet aan zijn eigen kruis, die hangt aan het kruis van de kerk. Neem uw kruis daar als op. En volg mij, ga ik aan uw kruis, zegt hij. Man staat niet in de Bijbel. Wel waar, Simon van Sirene droeg zijn eigen kruis, die Christus kruis. En toen ging de Heer in Jezus aan zijn kruis. Heb je dat niet geleerd? Nooit recht afgesneden, daarom niet vrijgemaakt. Nou, waarom doe je nou zo hard praten? Ja, dat kan ik ook niet zeggen. Ik kan ook weer zachtjes praten, hetzelfde. Maar mensen, ik meen het ernstig. We leven in de tijd van de rechtvaardiging van de vrouwen. Ik ben wedergeboord en misschien word ik gerechtvaardigd. Dwaal hier! Het eindigt niet bij de rechtvaardiging, het begint bij de rechtvaardiging. Van de goddeloze god. En ik weet, dit zal me geen vrienden nalaten, het maakt me niks. Ik weet het van mijn heren. Nu sta je oomhoedig te praten. Niet! Niet oomhoedig te praten. Had ik het niet geleerd, dat zou ik het niet leren. Want het is een leer die tegen alle vlees is. Maar ik weet één ding, hè, die jij gekruiseld hebt." En toen begonnen ze hard te roepen, wat moet ik nou doen om ze aan te houden. Die waren randzalig geworden. En toen zei hij, twee dingen bekeert u. Het berouwen. Zeg maar tegen de heren, kruisel mij maar. Ja, wat zei hij dan dan? En geloofd. En dan zegt hij, nee, ik voor u gekruiseld, joh, dat is zalig worden. En ik weet niet anders onder u dan te weten, christen zijn niet gekruisigd, m'n lieve kruiskoning." Weet je waar ik het meest bewin? In z'n littekens had ik kruis. Een oude kerkvader, weet je wat hij zei? Hij zei, de kerk steedt zich in de wonden, Christie, om vertroost te worden met de wonden van Emmanuel. Als een duif in de steen rotst, Christus, te schuilen. Bernardus van Clervaux U leest die oude kerkvaders niet, hè? Zou u weleens moeten doen, hoor. Het wordt een strijk, hè? Want je houdt allemaal bij die moderne mensen. Moet je maar eens laten zakken, die moderne mensen. Deze spreken en die spreken, gemoed maar eens weer bij de oudvaders en de ligaan. Dat leert genoeg en ook. Bernardus van Clervaux De duif die schuilt in de steenrots kreeg. Had ge ook een schuiling gewonden? Ja, ik geloof het ook nog, moeder, een schuiling gewonden. In de steenrots kreeg ze die. En toen heeft hij z'n achterste delen laten zien. Mozes, die schuld er ook in, hè? Tweede omgang, hè? De tweede voorbij gegaan, hè? Weet je wel? En toen riep de heren, genade, genade, barbaat, barbaat. Toen werd de dienst hersteld voor brandstofverdiensten. Dat is het altaar Godze. Dat is de rechtbank Godze. Weet je wat de rechtbank Godze is? Daar wordt een rechtvaardige verdoemd en een godlozige rechtvaardige. De rechtbank Godze is een andere rechtbank dan de rechtbank van u. —Komt, laat ons te samen richten, zegt hij, al zijn je zonden als gelaak ik zal te wit maken doen, zo rood als karmoer, zei ik. Versta je me eigenlijk? Zei God dat altaar gebonden geworden en vrijgemaakt, omdat hij uw plaats vernam, en Abram op Genesis 22 draaide zich naar achteren. En hij zag een ram verwakt in de struiken, en hij omhelgde hem en slachtte hem in zijn zoons plaats en in zijn plaats. Dan moet je nog schuldig worden aan het offer van Christus, bloedschuldig, genadeschuldig. Hij zegt, sla mij maar dood, zei hij, mag jij leven? Nee toch, ja. Die geige kruisigde op dat u leven door zijn kruis. De leer van de rechtvaardiging van de goddelozen worden onder ons gesteld. Het is een leer tegen alle vlees, want u wilt stap voor wijze bekeerd worden. Als God je bekeert, ga naar beneden. Haal die uit de huil en zet die op een steen. Waren met vaste tred, die jammerkool, om te wijten, vrienden in Nederland, die kwijt aan m'n gemeente, oude gemeente, medeluisterd. We hebben gezegende tijd gehad onder deze leer. Jonge mensen tot bekering gekomen, en wat ze in Nederland nodig hebben, hebben ze hier ook nodig. En ik kan het niet, en het is tegen m'n vlees. Maar het vereerlijkt God en het maakt zielzalig, op rechts gronden, door de arbeid van Christus alleen, naar Hermijn, en dan zeg ik, zie het lam Gods, dat de zonde er weer op wijneemt, zit hier nog een wereldling met zonde, dat uw zonde weggenomen wordt. Zie toch op hem, ach heren, verleen me dan een ogen des geloofs! Want dat kan ik niet geloven, dat is voor mij te groot. Maar God doet geen kleine dingen. Hij doet alleen grote dingen. Grote wonden, grote wonden. Ik ga weer naar huis. Welk huis? De kleine jochie koning, hè? Je zou toch zeggen, waar beginnen ze dan, hè? Wie zet nou een kind op de troon? Want je was aan het beginnen aan de God op de troon. En hij gebruikte een klein kindje. En hij nog na de kind kon hij nooit groter dan een klein kindje op de troon. Ja. Want het is de kindertjes gegeven erfgenaamd te worden van het Koninkrijk der hemelen. Om Jezus willen ademen.