ΙΑΙΣΟΥΣ ΤΕ ΕΠΟΡΙΟΥΘΕ ΕΙΣ ΤΑ ΟΡΑΣ ΤΟΝ ΕΛΑΙΟΝ ΟΡΘΡΟΥ ΤΕ ΠΑΛΕΝ ΠΑΡΕΓΙΝΑΤΑ ΕΙΣ ΤΑ ΧΙΡΑΝ ΚΑΙ ΠΑΣΑΛΑΑΣ ΕΙΡΚΑΤΑ ΠΡΑΣΑΥΤΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘΗΣΑΣ ΕΔΙΔΑΣ ΚΑΙ ΝΑΙΟΤΟΥΣ ἄγουσιν δὲ ὅι γραμματῆς καὶ ὅι φασαῖοι γουναικὰ ἐπὶ Μωκεῖα καὶ τῇ Λεμινὴν, καὶ στήσαντες ἀτὴν ἐν μέσῳ, λέγουσιν αὐτῷ, διδάσκαλαι, ὅτι ἐγγυνὴ καὶ τῇ Λεπτὰ ἐπὶ Ἀλταφόρου, Μωκῷομενὴ. Εἰν δὲ τὸν ἄμμῳ ἐμεῖν, μὰ οὐσῆς ἐν ἐτῆλ᾽ τὰ τὰς τοιαῦτας λεθάτζειν. Σὺ οὐν, τι λέγεις, τοῦτα δὲ ἔλεγαν περὰ τὴν τῆς αὐτὰν, ἵνα ἔκωσεν κατὰ ἐγωρὴν αὐτοῦ. ἀδὲ Ἰησοῦς κατὸ κοῦψας τὸ δακτύλω κατ' ἐγραφὴν ἔστη ἐν γαῖν, ὡς τὰ ἐπέμβαιναν ἐρωτῶντες ἀυτὰν ἀνέκουψεν καὶ ἔπαιν ἀυτῷς, ὁ ἄνα μάρτυτας ἡμῶν πρῶτος ἐπ' αὐτὴν μπαλέτω λυθάν, καὶ πάλιν κατὰ κοῦψας ἐγραφὴν ἔστη ἐν γαῖν. ὡἱ δὲ ἀκούσαντες ἐξ ἤρκαντα ἡς καθ' ἡς ἀρξάμινοι ἀπὸ τῶν Πρεσβουτέρων καὶ καταλήψθαι μάνας καὶ ἡ γουναῖ ἐν μέσῳ οὕσα. Ὀνακούψασθαι ὁ Ἰησοῦς ἐπὶν αὐτῇ, γουναῖ, ποῦ ἐσὶν, οὐδές σε κατεκρίνεν, ἔδε ἐπὶν, οὐδές κοῦριε, ἐπὶν δὲ ὁ Ἰησοῦς, οὐδὲ ἐγὼ σε κατεκρίν Πορύου, απάτου νοῦν με κέται χαμάρτανε. Πάλαν οὐ νεὸ τῷ εἰς ἐλλάλησεν, ἁ Ἰησοῦς λέγων, ἐγὼ ἐμὴ τὰ φῶς τοῦ κασμού. Χα ἄκαλουθῶν μοῦ, οὐ μὴ περπατῆσαι εἰν τῆς κατία, ἀλλ' ἔξαι τὰ φῶς τῆς σοῦ ἔς. Ἐπαν οὐ νεὸ τῷ ὁ Ἰφαρασσάιῳ, σοῦ πηρῆσαι ὁ τοῦ μαρτυρῆς, ἐμαρτυρία ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ ἐπὶ νεὸ τοῖς, καὶν ἐγὼ μαρτυρῷ περὶ ἡμῶ τοῦ, ἀληθῆς ἔστιν ἐν μαρτυρία μου, ἄτε οἶδα πόθεν ἔλθον καὶ ποῦ ὁ πάγω. Ἰουμῆς τε οὐκ οἶδατε πόθεν ἤρκα μάι ἐποῦ ὁ πάγω. Ἰουμῆς κατὰ τὴν σάρκα κρίνεται, ἐγὼ οὐ κρίνω οὐδένα. Καὶ ἐὰν κρίνῳ δὲ ἐγὼ ἐκρίσις ἐμὴ ἀληθινὴ ἔστιν, ὅτι μάνας οὐκ ἐμὴ, ἀλλ' ἐγὼ καὶ ἀπέμψας μὴ πατῆρ, καὶ ἐν τῷ νάμῳ δὲ τῷ ὁμετέρῳ γεγραπτὰν ὅτι δύο ἀνθρώπων ἐμαρτυρία ἀληθῆς ἔστιν. ἐγὼ ἐμὶ ὁ μαρτυρὸν περὶ ἐμὸν τοῦ, καὶ ἐμαρτυρὴ περὶ ἐμὸν ὁ πέμψας μὴ πατέρ, ἔλληγον οὐν ἐλτῷ, ποῦ ἔστιν ὁ πατέρ σου. Ἀπεκρίθῃ Ἰησοῦς, οὐτὲ ἐμὲ οἶδατε, οὐτὲ τὰν πατέρα μου, ἐμὲ ἔδεται καὶ τὰν πατέρα μου ἄν ἔδεται. Τάτα τὰ ῥήματα ἐλάλησαν ἐν τῷ γάτσου φουλακίῳ, διδάσκων ἐν τῷ χειροῦ, καὶ οὐδές ἐπίασεν ἐλτάν, ἄτε οὐποὸ ἐλελούθε ἐχόρα αὐτοῦ. ἐπὶν οὐν πάλαν ἐαυτῷς, ἐγὼ ὁ Πάγω, καὶ ζητήσετε με, καὶ ἐν τῇ ἀμαρτία ἡμῶν ἀπαθανῆσθαι, ὅπου ἐγὼ ὁ Πάγω, ὑμῖς οὐ δοῦνασθαι ἐλθέν. Ἐλεγὼν οὐν ὁ Ἰουδαίοι, μὴ τὴ ἀπακτινὴ ἱαυτὰν, ὅτι λέγει, ὅπου ἐγὼ ὁ Πάγω, ὑμῖς οὐ δοῦνασθαι ἐλθέν, καὶ ἔλεγεν ἀυτῷς, ὑμῖς ἐκ τῶν κάτω ἐσταί, ἐγὼ ἐκ τῶν ἄνω ἐμὶ, ὑμῖς ἐκ τοῦτοῦ κάσμου ἐσταί, ἐγὼ οὐκ ἐμὶ ἐκ τοῦ κάσμου τοῦτοῦ. Ἐπὸν οὐν ὑμῖν ἄτε ἀπαθανῆσθαι ἐν τῆς χαμαρτίας ἡμῶν, ἐὰν γὰρ μὴ πιστοῦσαι τῇ ἄτε ἐγὼ ἐμὶ, ἀπαθανῆσθαι ἐν τῆς χαμαρτίας ἡμῶν. Ἐλυγὰν οὐ νεὸ τῷ, σοῦ τῆς ἔ, ἐπὶ νεὸ τῷ εἰς ὁ Ἰησοῦς, τὴν ἀρχαῖν, ὅτι καὶ λαλὸ ἡμῖν, πολλὰ ἔχω περὶ ἡμῶν λαλὴν καὶ κρίνῃν, ἀλλ' ὁ πένθασμαι ἀληθῆς ἔστιν, καὶ γὰρ ὁ ἔκουσα παρ' αὐτοῦ, τὰ τὰ λαλὸ ἐς τὰ Είπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς, ὅταν οὐ σώσεται τὰν οἰὰν τοῦ ἀνθρώπου, τὰ τὰ γνώσισθαι, ὅτι ἐγὼ ἐμὶ, καὶ ὀπ' ἐμὸ τοῦ ποιοῦ οὐδέν, ὅλα καθὼς ἐδίδαξεν μὴ ὁ πατὴρ τὰ τὰ λαλὸ, καὶ ὁ πέμψας μὴ μετ' ὁμοῦ ἔστιν, οὐκ ἀφήκεν μὴ μάναν, ὅτι ἐγὼ τὰ ἀριστά αὐτὸ ποιοῦ πάντα τάτα αὐτοῦ λαλούντας, παλῷ ἐπίστησαν ἐς αὐτὰν. Ἔλεγεν οὐν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πίπες τοὺς κατὰς αὐτῷ Ἰουδαίους, ἐὰν ὑμεῖς μήνεται ἐν τῷ λάγῳ τῷ ἡμῶ, ἀληθῶς μεθυταῖμου ἔσται, καὶ γνώσισθαι τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἐλήθεια ἐλυθυρῶσαι ἡμῶς. ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτὰν σπέρμα ἀβραὰμ ἔσμεν καὶ οὐδενὶ δὲ δὲ λοῦκαμεν πόπαται, πὸς σοὺ λέγεις, ἅτι ἐλιοῦθεροι γενέσθαι. ἀπεκρίθη αὐτῷς ἁ Ἰησοῦς, Ἀμὴν, Ἀμὴν λέγω εἰμίν, ἅτι πᾶς ἀποιῶν τὴν χαμαρτίαν, δούλας ἔστιν τῆς χαμαρτίας, ἅτι δούλας οὐ μέναι ἐν τῇ οἰκεῖα ἔστιν � ἐὰν οὐν χαχουγιὰς ἡμᾶς ἐλιοῦθεροῦσαι, ἄντος ἐλιοῦθεροι ἔσαισθαι, ὥδε χάτε σπίρμα ἀβραὰμ ἔσται, ἀλλὰ ζητήται μὴ ἀπακτήναι, χάτε χαλάγας χα ἡμᾶς οὐ κορῆ ἐν ἡμῖν. ὁ ἐγὼ ἔωρακα παρὰ τὸ Πατρί λαλὸ, καὶ ὑμεῖς οὐν ὁ ἐκούσαται παρὰ τοῦ Πατρὰ σποῖεται. Ἀπεκρίθησαν καὶ ἔπαν αὐτῷ, ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἀβραὰμ ἔστιν, λέγει αὐτῷ εἰς ὁ Ἰησοῦς, Εἰ τέχνα τοῦ ἀβραὰμ ἔστι, τὰ ἔργα τοῦ ἀβραὰμ ποίηται. Νοῦν δὲ ζητήτῃ μὴ ἀπακτήναι, ἄνθρωπον ὄσταιν ἀλέθειον ἡμῖν λελόλικα, ἐν ἔκουσα πορὰ τοῦ θεοῦ, τοῦ τὰ ἀβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. ἡμῖς ποίηται τὰ ἔργα τοῦ πατρὰς ἡμῶν. Ἐπὼν ἀυτῷ, ἡμῖς ἐκ πορνεὰς οὐκ ἐγενε� επενελθόησα Ιησούς. «Ειχα θεὸς πατὴρ ἡμῶν ἐν ἐγκαπάταιαν ἐμὴ, ἐγὼ γὰρ ἐκ τοῦ θεοῦ ἐξαίλθαν καὶ ἔκω, οὐδὲ γὰρ ἀπ' ἐμὸ τοῦ ἐλέλουθα, ὅλ' ἐκεῖνας μὴ ἀπέστελεν. Δι' αὐτῇ τὴν λαλίαν τὴν ἐμὴν οὐ γινώσκεται, ὅτι οὐ δοῦνασθαι ἀκούειν τὰν λαγὰν τὰν ἡμῶν. ἡμῖς ἐκ τοῦ πατρὰς τοῦ διαβάλλου ἔσται καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὰς ἡμῶν θέληται ποιαῖν, ἐκεῖνας Ἀνθρωπακτάνας ἦν ἀπ' ἀρχῆς, καὶ ἐν τῇ Ἀλεθεῖα οὐκ ἔσται κεῖν, ἅτε οὐκ ἔστιν Ἀλεθεῖα ἐν αὐτῷ, ὅταν λαλὴ τὰ ψοῦδας, ἐκ τῶν ἰδίων λαλὴ, ὅταν σοῦστας ἐστιν, καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ. Ἐγώ δὲ ὅταν τὴν ἀληθεῖον λέγω, οὐ πιστεῦετε μοῦ. Τῆς ἐξ ἡμῶν ἐλέγκημε περὶ ἁμαρτίας, ἐαληθεῖον λέγω, δι' αὐτῇ ἡμῆς οὐ πιστεῦετε μοῦ. Ὀν ἐκ τοῦ Θεοῦ τὰ ρήματα τοῦ Θεοῦ ἀκοῦε, Δια τούτα, Χιουμές οὐκ ἀκούεται, ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐσταί. Ἀπεκρίθησαν, ὁ Ἰουδαίοι, καὶ ἐπανέλθω. Οὐ καλὸς λέγομεν, Χιουμές, ὅτι Σαμαρείταις ἔσου, καὶ Δαίμονιον ἔκεις. Ἀπεκρίθη, Ἰησοῦς, ἐγὼ Δαίμονιον οὐκ ἔκω, ἀλλὰ τιμῶ τὸν πατέρα μου. καὶ ἡμῆς ἀτιμάτζεται ἡμέ. Ἐγώ δὲ οὐζῆτῷ τὴν δάξαν μου, ἐστιν χαζῆτῶν καὶ κρίνων, ἀμὴν ἀμὴν λέγω ἡμῖν, ἐαντίσταν ἡμᾶν λαγὰν τῇ ρῆσαι, θάναταν οὐ μὴ θεὸ ρῆσαι, ἐστιν ἄιωνα. Ἐπάνελτο ὁ Ἰουδαίοι, Νοῦν ἐγνώκαμεν, ὅτι δὲ μάνιαν ἔκεις, Ἀβραὰμ ἀπέθανεν, καὶ ὁι Προφήτης, καὶ σοῦ λέγεις, ἐἰαντίσταν λαγὰν μου τερῆσαι, οὐ μὴ γιούσεται θανάτου ἔσταν αἰώνα, μὲ σοῦ μέτζων ἔ, τοῦ Πατρὰς ἡμῶν Ἀβραὰμ, ὅστις ἀπέθανεν, καὶ ὁι Προφήτης ἀπέθαναν, τίνασεα τὰν ποιεῖς. Απεκρίθε, Ιησούς, εάν εγώ δαξάσω αιμαλτάν, η δάξα μου ουδήν εστιν. Εστιν χα πατέρ μου, χα δαξάζων με. Χαν ημές λέγεται, χα τε θεάς ημών εστιν. Καὶ οὐκ ἐγνώκαται αὐτὰν, ἐγὼ δὲ οἶδα αὐτὰν. Καὶ ἔπω χα τε οὐκ οἶδα αὐτὰν, ἔσαν μὴ χαμῶν ἀσυμίν, ψοῦστες, ἀλλὰ οἶδα αὐτὰν, καὶ τὸν λαγ Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ἡμῶν ἐγαλλίασθα τὰ, ἵνα ἴδε τὴν ἡμέρον τὴν ἐμὴν, καὶ ἔδεν καὶ ἐκάρῃ. Ἐπὸν ὁ Ἰουδαίοι πρὸς Ἀυτὴν πεντὴ καν τὰ ἔτη οὐποῦ ἔκεις, καὶ Ἀβραὰμ ἡωρακὰς ἐπὶ νεὸ τοῖς Ἰησοῦς. Ἀμὴν, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι, ἐγὼ ἐμὶ, ἔρων οὖν λύθους ἵνα βάλλωσιν ἐπὸ τῶν, Ἰησοῦσθαι ἐκρούβαι καὶ ἐξαίωθαν ἐκ τοῦ ἱεροῦ.